เมื่อจิ่งหยวนกับเฟยเซียวที่เหยากวางเรียกมาสังสรรค์ และหวยเหยียนที่พาหลานสาวสุดแสบอย่างหยุนหลี่มาขอเกาะโต๊ะกินฟรีมาถึง ก็ไม่เห็นกลิ่นหอมของอาหารอะไร
กลับกัน จากบนจวนแม่ทัพของเหยากวาง กลับมีเสียงดังปังปังดังออกมานับไม่ถ้วน ใครไม่รู้ยังคิดว่าเหยากวางกำลังตีเหล็กอยู่ในนั้น
"จิ่งหยวน นายก็มาได้ยังไงเนี่ย?"
"อืม ก็แม่ทัพเหยาเลี้ยงข้าว ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง โดยเฉพาะปลาไหลยักษ์สิบกว่าจินที่แม่ทัพเหยาพูดถึงน่ะ..."
"ก็ทำให้ฉันอยากรู้อยากเห็นเหมือนกันนะ..."
เผชิญกับเฟยเซียวที่ถามมา จิ่งหยวนไม่ได้ปิดบังอะไร พยักหน้าตอบ ส่วนหวยเหยียนกับหยุนหลี่ที่อยู่ข้างๆ ต่างมองหน้ากันสองคน ฟังเสียงดังปังปังจากในจวนแม่ทัพ ก็มีแต่ความสงสัยเต็มสมอง
"คุณปู่ แม่ทัพเหยาแกทำอาหารจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่กำลังตีเหล็กอยู่แน่นะ?"
"เอ่อ... อืม... ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีหนังของมันอาจจะแข็งมากก็ได้นะ?"
เผชิญกับหยุนหลี่ที่ถามมา หวยเหยียนแม่ทัพเฒ่าก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก ส่วนเฟยเซียวยืดเส้นยืดสายไปมา
"มาถึงแล้วก็ไม่ต้องคิดมาก เข้าไปดูข้างในเลย!"
พูดจบ เฟยเซียวก็ก้าวเข้าไปในจวนแม่ทัพ คนอื่นๆ ที่เห็นก็เดินตามก้าวเท้าของนางเข้าไปด้วย
เมื่อเข้าไปข้างใน ฉากตรงหน้าทำให้ทั้งสี่คนยืนตะลึงอยู่กับที่
อย่าถามว่าทำไมจิ่งหยวนไม่พาเหยียนชิงมาด้วย ถามก็ได้คำตอบว่าเขาว่าอาหารไม่พอ
ส่วนฉากตอนนี้...
"โว้ยยยยยยยยย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ยจริงๆ! โว้ยยย! ฉันจะกลับบ้าน! ฉันจะกลับบ้านโว้ยยยย!"
"บ้าเอ๊ย!"
ตอนนี้ในจวนแม่ทัพ หน้าของเหยากวางแดงก่ำ ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยเลือด กำลังรุมทำร้ายอ้ายอวี่ที่ดิ้นไปมาอยู่บนพื้น
"ฉันสาบานได้!"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันแม่ทัพหรงเทาจะจัดการเจ้าเด็กปลาตัวน้อยแบบนี้ไม่ได้!"
เหยากวางโกรธมาก ส่วนอ้ายอวี่ตอนนี้กลายเป็นหมาแสนคล่องแคล่วบนเขา หลบหลีกไปมาอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีของเหยากวางได้ทุกที
วินาทีถัดมา มีดทำครัวในมือเหยากวางหลุดมือออกไป ลอยควั่นฟันใส่อ้ายอวี่ อ้ายอวี่ที่เห็นแบบนั้นตกใจมาก
"บ้าเอ๊ย! โยนมีดลุ้นรางวัลเลยเหรอเนี่ย! ฉันหลบ!"
อ้ายอวี่บิดเอวแบบเด็กน้อยหลบมีดนั้นไปได้
เสียง "ครืน!" ดังขึ้น มีดทำครัวปักอยู่บนพื้น เผยให้เห็นแสงมีดที่เย็นเยียบเป็นประกาย
"กลืนน้ำลาย..."
เห็นแบบนั้น อ้ายอวี่กลืนน้ำลายลงคอ หัวใจยิ่ง "ตุบๆ" เต้นไม่หยุด เหมือนกินอะไรเข้าไปแล้วหยุดไม่ได้
"ฮะ... อ่า... ฮะ..."
หลังจากโยนมีดไปแล้วพบว่าพลาดเป้า บนหัวของเหยากวางก็ป๊อปเครื่องหมายกากบาทขึ้นมา ตอนนี้อ้ายอวี่ยังดิ้นไปมา พยายามจะขยับ แต่ในสายตาเหยากวาง...
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการยั่วโมโหเธอเลย!
"ได้เลย! ยั่วนายท่านอยู่นี่นา!"
เห็นแบบนั้น เหยากวางที่เดือดจัดก็ชักอาวุธขนนกออกมา ฟันหนึ่งง้าวไปทางอ้ายอวี่
"!!!"
"บ้าเอ๊ย! แม่บ้าเอ๊ย!"
เห็นภาพนั้น อ้ายอวี่เบิกตากว้าง รวบรวมพลังกระโดดขึ้นฟ้าหลบการโจมตีนั้น แล้วไปลงบนเตาไฟอีกฝั่งหนึ่ง
จากนั้น อ้ายอวี่ก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในจวนแม่ทัพ ส่วนเหยากวางก็วิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง
อย่าตามมานะเว้ย! ให้ตายเถอะ! ฉันมาอยู่ที่นี่ยังไงก็เป็นสัตว์คุ้มครองนะเว้ย! กินฉันแล้วติดคุกนะรู้ไหม ติดคุกโยวชิวนะเว้ย!
อ้ายอวี่วิ่งไปพลางด่าภาษาถิ่นไปพลาง แต่เหยากวางกลับไม่ได้ยินคำพูดของมันเลย ได้ยินแต่เสียง "จี๊ดๆ" เหยากวางคิดว่านั่นคือการยั่วยุของอ้ายอวี่
ส่วนตอนนี้ กลุ่มคนเดินเข้ามาจากด้านนอก ก็เห็นภาพนั้นพอดี
สิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนปลาไหลหัวมีเขารูปพระจันทร์เสี้ยวสองข้าง กำลังโดนเหยากวางหน้าดำหน้าแดงวิ่งไล่อย่างบ้าคลั่ง
ฉากนี้ใส่เพลง "เธอบอกว่าเธอยากจะไล่ตาม" ไป ก็ไม่รู้สึกผิดที่ไหนเลย
เห็นภาพนั้น ทุกคนต่างตะลึง
"แม่...แม่ทัพเหยา นี่นาย...?"
เฟยเซียวพูดก่อน ในครัวตอนนี้ ชามถ้วยตู้กับข้าวล้วนแตกกระจายเพราะอ้ายอวี่ เหยากวางที่ได้ยินเสียงเฟยเซียวก็รีบเบรกกระทันหัน หันไปทางต้นเสียง
"เฟยเซียว? จิ่งหยวน? แล้วก็ท่านปู่หวยเหยียนกับหนูน้อยหยุนหลี่ด้วย?"
เหยากวางที่หยุดฝีเท้าได้ มองดูสภาพอันยับเยินของครัว แล้วมองไปที่อ้ายอวี่ที่กำลังมองตัวเองอยู่บนพื้น เตรียมพร้อมที่จะเล่นเกมหนีตลอดเวลา แล้วก็เก็บอาวุธขนนกในมือ
"ให้ทุกคนขำไปได้ ปลาที่ฉันซื้อมามัน... เอ่อ... ดื้อเกินไปหน่อย จับไม่อยู่ ก็เลยทำให้ทุกคนยังไม่ได้กินอะไรเลย..."
"ฮ่าๆๆ..."
เหยากวางหัวเราะอย่างเก้อเขิน ส่วนเฟยเซียวกับพวกมองฉากแบบนี้ มุมปากก็กระตุก
นี่มันแค่ดื้อนิดหน่อยเหรอ? นี่มันเพิ่งขึ้นจากน้ำชัดๆ!
จากนั้น จิ่งหยวนมองไปทางอ้ายอวี่ มองรูปร่างของมัน แล้วก็ลูบคาง
"แม่ทัพเหยา เจ้าปลานี่นายเอามาจากไหน? ไม่เคยเห็นอะไรแปลกๆ แบบนี้มาก่อนเลย?"
"ก็เพราะแบบนั้น ฉันถึงได้เอามันกลับมา อยากดูว่าเนื้อมันเป็นยังไง นี่นา?"
เหยากวางพูดแบบนั้น ส่วนอ้ายอวี่ที่ฟังบทสนทนาของสองคนอยู่ ใจยิ่งเย็นชืดลงไปทุกที
"คุยกันต่อหน้าว่าจะกินฉันยังไง พวกนายยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?"
จากนั้น ฉวยโอกาสที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ อ้ายอวี่ก็ขยับตัวอย่างเงียบๆ พยายามหนีออกจากจวนแม่ทัพ ให้พ้นจากชะตากรรมที่จะโดนกิน
"เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้าเร็วเข้า เร็วเข้าไปอีก!"
"พวกมันจะมาแล้ว!"
ตอนนี้อ้ายอวี่ทั้งไม่มีมือไม่มีเท้า เพราะวัยเด็ก การเคลื่อนไหวของมันทำได้แค่เทียบเคียงงูกับหนอนผีเสื้อเท่านั้น
แต่ตอนนี้ ที่กำลังคุยกันอยู่นอกนั้น ในตอนที่อ้ายอวี่จะหนีออกจากประตูได้พอดี
"ครืน!"
ดาบใหญ่สีเขียวแดงเล่มหนึ่งจู่ๆ ก็ปักอยู่ตรงหน้าอ้ายอวี่ พร้อมกับเท้าเล็กๆ ขาวเนียนที่ไม่สวมรองเท้าคู่หนึ่ง แต่อ้ายอวี่ไม่คิดว่านี่จะเป็นเรื่องดีอะไร
มันเงยหน้ามอง ก็เห็นหยุนหลี่ยืนขวางอยู่ข้างหน้า
"คุณปู่ ปลาตัวนี้จะหนีแล้ว!"
คำพูดของหยุนหลี่ทำให้บทสนทนาของสี่คนหยุดชะงักทันที เหยากวางทั้งสี่มองอ้ายอวี่ อ้ายอวี่ที่ถูกมองแบบนั้นขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"ฉันต้องตายแน่เลยเหรอ?"
"กิจิ ฉันต้องอยู่รอดให้ได้..."
จากนั้น หยุนหลี่ก็ยกดาบใหญ่เล่มนั้นขึ้น เตรียมจะให้อ้ายอวี่คอสเพลย์เป็นอย่าง 2.5 เห็นแบบนั้น อ้ายอวี่ก็หมุนตัว ฟาดหาง ดีดหยุนหลี่ออกไป พร้อมกับใช้แรงสะท้อนถอยห่างออกมา
"อ๊าย! ปลาตัวนี้ฟาดฉัน!"
หยุนหลี่พูดแบบนั้น แม่ทัพทั้งสี่คนตอนนี้เดินเข้ามาหาอ้ายอวี่ เตรียมกดมันเหมือนตอนเชือดหมูปีใหม่
"พวกนายอย่าเข้ามานะ!"
วินาทีถัดมา อ้ายอวี่ถอยหลังไปหลายก้าว จนถึงมุมห้อง ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด มันก็ส่งเสียง "ฟ่อๆ" ขู่
"ฮ่า!"
เห็นแบบนั้น เหยากวางรู้สึกแปลกใจ มองไปที่จิ่งหยวนด้วยสีหน้างงๆ
"มัน... มันขู่เหรอ?"
"ก็ดูเหมือนจะใช่ ถ้าอย่างนั้นแม่ทัพเหยาเอามือไปลองยื่นดูสิ?"
จิ่งหยวนลูบคาง ด้วยประสบการณ์เลี้ยงแมวมาหลายปีของเขา มองดูแล้วก็เหมือนกำลังขู่จริงๆ แต่ปัญหาคือ ข้างหน้าไม่ใช่แมวนี่นา?
เหยากวางด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็ยื่นมือเข้าไป วินาทีถัดมา หางของอ้ายอวี่ก็ฟาด
ไปให้พ้น! พวกแกพวกโรคจิตที่อยากกินเนื้อฉัน!
อ้ายอวี่ตะโกนในใจ แต่ร่างกายก็ตอบสนองแล้ว ร่างหนึ่งวาบผ่านไป มือที่เหยากวางยื่นออกไปโดนหางของอ้ายอวี่ฟาดเข้าให้ เจ็บจนต้องรีบหดมือกลับ