ณ หยกเชวี่ยเซียนโจว ตลาดสด แผนกสินค้าทางน้ำ
“เจ้าของร้าน ตัวนี้ขายยังไง?”
สตรีผมขาวนัยน์ตาสีครามผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าแผงขายของทะเล ชี้ไปยังตู้ปลาที่มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด ผิวสีเหลืองอมขาว แต้มด้วยลายจุดสีดำไม่เป็นระเบียบ
เหยากวางหันไปถามราคา เจ้าของแผงแกเห็นเหยากวางก็ยิ้มแย้มแจ่มใสทันใด
“โอ้วววว ท่านแม่ทัพหรงเทาคนนี้นี่เอง มาซื้อปลาหรือขอรับ? ใช่ตัวนี้ไหม?”
เจ้าของแผงชี้ไปยังตู้ปลา ซึ่งเป็นตัวที่เหยากวางกำลังมองอยู่ มันดูคล้ายปลาไหลแต่ก็ไม่ใช่เชิง หัวมีส่วนยื่นคล้ายพระจันทร์เสี้ยวสองข้าง
“ท่านแม่ทัพหรงเทา ข้าน้อยขอบอกเลยว่า ไหลสายฟ้านี่จับยากมาก ราคาเลยสูงสักหน่อย 15 สวินตีต่อชั่งขอรับ”
“เท่าไหร่นะ?”
เหยากวางตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินราคา ด้วยสัญชาตญาณพ่อค้าเดียวกัน เหยากวางมองเจ้าของแผงแล้วรู้ทันทีว่ากำลังพยายามปั่นราคา จึงเริ่มต่อ
“15 สวินตีต่อชั่ง? เจ้าของร้าน แพงไปหน่อยไหม? หนังปลานี่หุ้มทองหรือไง หรือเนื้อปลาทำจากทอง?”
“เฮ้อ ก็ปลาโรงเรือนนี่ครับ คุณว่าแพง ฉันยังว่าแพงเลย!”
พ่อค้าสองคนเริ่มต่อราคา ย่อมเป็นศึกวาจาที่ดุเด็ดเผ็ดมัน
ระหว่างนั้น ในตู้ปลา เจ้าปลาไหลตัวนั้น—ซึ่งก็คือพระเอกของเรานั่นเอง—ค่อย ๆ ฟื้นสติขึ้นมา รับรู้ถึงสภาพรอบตัว
“?”
“กล่องพลาสติก? ไม่ซวยขนาดนี้มั้ง?!”
ไอ่หยวี่คิดอย่างไม่เชื่อเลย เขาคือหนึ่งในกองทัพผู้ข้ามภพ ชาติก่อนตอนกำลังเล่นเกมจีบสาวกับเด็กน้อย 108 คนกับเด็กผู้ชายอีกหนึ่งคน…
สายฟ้าเจิดจ้าฟาดลงมาจากฟ้า ปลิดชีพเขาแล้วส่งตรงมาที่เอกภพล่มสลาย
ทว่าในกระบวนการนั้น ไอ่หยวี่ถูกผูกกับ “ระบบแม่แบบสัตว์ประหลาด” ได้แม่แบบเอเลคิงมาโดยตรง
ไอ่หยวี่นึกว่าตนจะกลายเป็นเอเลคิง ออกตะลุยโลกสตาร์เรลจนไร้เทียมทาน แล้วขึ้นแท่นซีอีโอ สู่วนิดาหมวยรวย—แต่พอมันถึงเวลาจริง…
พอเขามาถึงโลกนี้จริง ๆ ก็รู้ว่าไม่ใช่แล้ว…
ใครมันทำระบบแม่แบบที่ให้ผู้ใช้กลายเป็นแม่แบบไปเลยวะเฮ้ย!?
แถมยังเป็นแค่ไข่ที่ยังไม่ทันฟักขั้นวัยอ่อนด้วยซ้ำ!
ส่วนที่ไอ่หยวี่ถูกคนจับมาได้ยังไงนั้น ก็ออกจะเขิน ๆ หน่อย
ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ไอ่หยวี่ที่ยังไม่ออกจากไข่ อยากลองความสามารถปล่อยไฟฟ้าของเอเลคิงดู
แต่ควบคุมไม่อยู่เลยช็อคตัวเองสลบไป ถูกชาวประมงที่ผ่านมาเจอ คิดว่าเป็นไข่ประหลาดเลยเก็บมาขายต่อให้เจ้าของแผง
อยู่ในตู้ปลานี่หลายวัน ฟักออกมาเองจนตอนนี้ถึงได้สติคืน
ตอนนี้ การโต้เถียงระหว่างเหยากวางกับเจ้าของแผงก็มาถึงช่วงท้าย
“เจ้าของร้าน เห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่ไหลสายฟ้า ถ้าท่านแม่ทัพดูไม่ผิด นี่ดูจะเป็นปลาไหลว่ายน้ำที่อยู่ในข่ายอนุรักษ์นะ?”
เหยากวางยิ้มให้เจ้าของแผง เปิดปากก็ข่มขู่ แม้ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าไอ่หยวี่ในตู้ปลาเป็นอะไรแน่ แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดนางจากการพูดมั่ว
“……”
พอนางพูดจบ เจ้าของแผงเหงื่อตกทันที รู้ดีว่าซื้อขายสัตว์คุ้มครองในเซียนโจวโทษอาจถึงขั้นติดคุกโยวชิวเป็นสิบ ๆ ปี
ตอนนั้นเอง เหยากวางมองเจ้าของแผงแล้วยิ้มพูด
“ในเมื่อเจ้าของร้านไม่อยากเข้าคุกโยวชิว งั้นยกให้ท่านแม่ทัพเป็นไง? ข้ารับรองจะเอาไปคืนสู่ธรรมชาติ”
“ได้ ๆ! เอาไป ๆ!”
พอได้ยินคำของเหยากวาง เจ้าของแผงรีบคว้าถุงมา ตักเอาไอ่หยวี่ที่ยังมองดูทุกอย่างออกมาใส่ถุงทันที
ไอ่หยวี่: ?
“เหมือนใครให้ฟรีเลยแฮะ…”
ไอ่หยวี่พูดแบบนั้น แต่ในหูคนอื่นไม่มีเสียงอะไรเลย
มองดูคนที่ถือตัวเองอยู่ ไอ่หยวี่ก็จำตัวตนได้แล้ว
เหยากวาง แม่ทัพแห่งหยกเชวี่ยเซียนโจว ศิษย์พี่ของฝูเสวียน และหนึ่งในราชทูตแห่งการไล่ล่า
ไอ่หยวี่ไม่รู้ว่าเหยากวางจะทำอะไร นางก็ฟังที่เขาพูดไม่ออก อีกทั้งเพิ่งฟื้นจากสลบ ร่างกายเลยยังไม่ฟื้นเต็มที่ ไอ่หยวี่จึงไม่ค่อยขยับตัว
เวลานั้น เหยากวางมองถุงในมือ ข้างในคือไอ่หยวี่ร่างเอเลคิงวัยอ่อนสุดขีดหนักอย่างน้อย 20 ชั่ง ยกขึ้นมาประมาณน้ำหนัก
แล้วนางก็หยิบมือถือขึ้นมา หมุนกลับไปทางจวนแม่ทัพของตน
“ฮัลโหล เฟยเซียวเหรอ ทำไรอยู่น่ะ?”
“เถ้าแก่เหยา? ผมกำลังฝึกอยู่ เถ้าแก่เหยาโทรมามีนัยอะไรครับ?”
ในสาย เฟยเซียวฟังเหยากวางที่อยู่ ๆ ก็โทรมา รู้สึกงงนิด ๆ แต่เหยากวางก็มองไอ่หยวี่ในมือ แล้วพูดต่อ
“เฟยเซียว พอมีเวลาไหม พวกแม่ทัพเรามาเจอกันหน่อย? ท่านแม่ทัพเพิ่งได้ของดีมาสด ๆ ร้อน ๆ เลย!”
“จริงเหรอ? ใหญ่แค่ไหน?”
“อย่างน้อย 20 ชั่ง มาเจอป่ะ?”
เหยากวางอารมณ์ดีมาก เพราะได้มาจากพ่อค้าปลาฟรี ๆ
อะไรนะ? ถามว่าคืนสู่ธรรมชาติไม่ใช่เหรอ? ใช่แล้ว เหยากวางตั้งใจจะเอาไป “คืน” ให้ “ธรรมชาติ” จริง ๆ แหละ
พอเหยากวางพาไอ่หยวี่ที่ยังมึน ๆ กลับถึงจวนแม่ทัพ ร่างกายของไอ่หยวี่ถึงเกือบฟื้นเต็มที่
มองดูหญิงสาวผมขาวนัยน์ตาครามตรงหน้า ไอ่หยวี่ไม่มีอารมณ์ชื่นชมเลย มีแต่เหงื่อเย็นเฉียบไหลทั่วร่าง
“เธอ จะปล่อยฉันไปใช่มั้ย?”
ไอ่หยวี่มองเหยากวางที่กำลังล้วงเขาออกจากน้ำแล้วตะโกน ทว่าในหูเหยากวาง เสียงของไอ่หยวี่มีแต่เสียง “จี๊จี๊” เบา ๆ ฟังไม่ออก
“โอโห ตัวเบ้อเริ่มเลยนะ…”
“ดูเนื้อน่าจะมันน่าดู… ให้ท่านแม่ทัพคิดหน่อย… จะพะโล้ดี หรือนึ่งดี…”
“เตะใส่กระทะเหล็กร้อนไปเลยก็แล้วกัน!”
เหยากวางชูนิ้วชี้ ทำหน้า “ฉันมีแผน” แล้วหันไปคว้าปังกุญแจจีนมาจากข้าง ๆ
“ก่อนอื่น ก็ต้องเตรียมวัตถุดิบก่อน…”
เหยากวางลับมีด แล้วเดินเข้ามาหาไอ่หยวี่ที่อยู่บนเขียง ไอ่หยวี่เห็นแบบนั้น เขาสัณฐานข้างหัวแทบจะหมุนช้าลง
“เธอจะปล่อยฉันไป ใช่มั้ย?”
วินาทีต่อมา แสงเงินวาบผ่าน ไอ่หยวี่ถึงบางอ้อแล้วว่าหมายความว่าไง ดิ้นพลิกไปพลิกมาสองสามตลบ ก็สปริงตัวหลบมีดนั้นได้
“เอาจริงดิ!”
หลบมีดนั้นได้แล้ว ปัจจุบันปังกุญแจจีนนั้นก็เพราะเหยากวางแรงเยอะเกิน เลยฟันทะลุเขียงจนติดคาอยู่บนเตา
“อึก…”
ไอ่หยวี่กลืนน้ำลาย แม้จะไม่รู้ว่าเอเลคิงมีน้ำลายไหม แต่ในใจมีแค่คิดเดียว
“คนนี้เอาจริง…”
จากนั้น เหยากวางเห็นฟันไม่โดนก็งงนิด ๆ มองไปทางไอ่หยวี่ที่กระเด็นหลบไป
“อ้าว? ปลาน้อยหนีเร็วดีนี่?”
เหยากวางพยายามดึงมีดออก แต่มันติดเตาอยู่แน่นเลยปล่อยเลย แล้วยื่นมือเปล่าไปจับไอ่หยวี่ที่อยู่บนเตา
“ปลาน้อยอย่าหนีนะ! แป๊บเดียวเอง! สบายมาก! เข้าท้องท่านแม่ทัพมาเร็ว!”
เหยากวางโผเข้าหาไอ่หยวี่ แต่ไอ่หยวี่กระโจนขึ้นกลางอากาศ ตัวลอยอยู่กลางเวหา หลบการตะครุบของเหยากวางได้ หางของไอ่หยวี่สะบัดเก็บแรงกลางอากาศ แล้ว…
“เพี๊ย เพี๊ย เพี๊ย เพี๊ย เพี๊ย!!!”
หางปลาฟาดราวกับฝ่ามือแรง ๆ กลางอากาศใส่เหยากวางเป็นฉาด ๆ หลายฉาด จากนั้นก็สปริงตัวอีกครั้ง ดีดลงพื้นไป
“??? ”
ตอนนี้ เหยากวางถูกปลาตบหน้าถึงกับตะลึง
นาง… ถูกปลาตบหน้า?
สองแก้มที่แดงขึ้นหลังโดนตบ บวกกับใบหน้าทั้งหมดของเหยากวางเริ่มขึ้นสี ราวกับบอสเข้าร่างสอง
วินาทีต่อมา “เคร้ง” เสียงหนึ่ง ปังกุญแจจีนโดนเหยากวางถอนออก คมมีดวาววับจับตา
“ปลาน้อย ต่อไปถ้าท่านแม่ทัพตามทัน มีของดีกินแน่ ๆ เลยนะ~”
เหยากวางยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นเย็นยะเยือก เข้ากับมีดเล่มนั้น ใครไม่รู้คงนึกว่าเหยากวางกำลังรับมือกับเฉิงเกอของใครสักคน
ตอนนี้ เมื่อเห็นเหยากวางในสภาพนั้น ไอ่หยวี่เหงื่อแตกพลั่กจากด้านหลัง กลืนน้ำลายไปหลายอึก
“เด็ก ๆ คิดว่าฉันจะรอดไหม?”