“จำไว้ด้วย ข้าววิญญาณพวกนี้ไม่ใช่ของเจ้า ต้องส่งมอบให้ผาห้วงทิพย์ทั้งหมด อย่าได้ปิดบังซ่อนเร้น และอย่าคิดเข้าข้างตัวว่าเซียนจะตรวจไม่พบ มิเช่นนั้นจะถูกโบยตีแล้วขับไล่ออกจากผาห้วงทิพย์ อย่าหาว่าข้ามิได้เตือน”
“เอาล่ะ ก็มีเพียงเท่านี้ เจ้าอย่าเพิ่งท้อถอย ข้าววิญญาณคุณภาพแย่บางส่วน ผู้อาวุโสก็ไม่ต้องการเหมือนกัน จะแบ่งให้พวกเจ้าบ้าง คนธรรมดาน้อยนักจะได้กินข้าววิญญาณระดับสอง”
จางผิงอันพยักหน้ารับคำติดต่อกัน
“เจ้าก็ดูแลตัวเองแล้วกัน คุณสมบัติคู่โลหะและไม้ พูดได้เลยว่าเกิดมาเพื่อเป็นชาวนา ข้าค่อนข้างถูกชะตาเจ้า หากแสดงผลงานได้เด่น ปีหน้าจะต่อสัญญาให้เจ้าก่อนใคร หรือว่าข้าจะยื่นขอตำแหน่งทางการแก่เจ้า ผลตอบแทนก็จะดีกว่าตอนนี้”
“สู้ๆ ล่ะ!”
“ยังต้องอาศัยอาจารย์เซียนชุบเลี้ยง!”
ทุกอย่างอธิบายจบแล้ว มีทั้งข่มขู่และปลุกใจ ฟางเสี่ยวอ้วนหันหลังแล้วเดินจากไป ออกจากถ้ำ
จางผิงอันเดินไปส่งถึงหน้าประตู มองส่งฟางเสี่ยวอ้วนขี่กระบี่เหาะจากไป ฝีมือขี่กระบี่ของฟางเสี่ยวอ้วนนั้นธรรมดา ส่ายโคลงเคลง เห็นได้ชัดว่ากลับไปฝึกบำเพ็ญบนภูเขาโดยตรง
เหลือเพียงเขาคนเดียว
สถานที่นี้ไม่เลว
รอบข้างเงียบสงัด ไร้ผู้คน
เป็นที่ฝึกบำเพ็ญเงียบสงบที่ดีงาม
ตอนนี้ควรทำอะไรดี
ดูเหมือนต้องไปกระตุ้นศิลาแก่นกลางค่ายกลก่อน
จางผิงอันไม่รีบร้อน เดินทอดน่องไปตามคันนา สูดดมกลิ่นหอมของรวงข้าว มาถึงหน้าหินวิญญาณอย่างรื่นรมย์
ตามที่ฟางเสี่ยวอ้วนกล่าวไว้ การอัดปราณไม้เข้าไปดีที่สุด