"เมื่อวานข้าไปเด็ดบุปผาห้าสีบนภูเขาทั้งวันทั้งคืน แต่เดินทั่วทุกหุบเขา ยังได้มาแค่สิบกว่าดอก..." เด็กน้อยส่งตะกร้าดอกไม้ให้จางผิงอัน จากนั้นก็นำเงินทอนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าใส่ลงในตะกร้าด้วย
"ขอโทษด้วย ข้านึกว่าภายในหนึ่งวันหนึ่งคืนจะเก็บสมุนไพรได้ครบทั้งหมด เวลาปกติที่ไม่ต้องใช้ ก็มักรู้สึกว่าสมุนไพรพวกนี้มีอยู่เต็มไปหมด แต่พอลองไปเก็บจริง ถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ข้าทุ่มสุดแรง ก็หาได้เพียงเท่านี้..."
เด็กหนุ่มคนนี้เบ้าตาบวม เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการอดนอน
จางผิงอันอดหัวเราะไม่ได้
"ไม่เป็นไร ข้าไม่รีบ เจ้าไปเก็บวันละหน่อย ข้ามารับทุกวัน เงินนี่ เจ้าเอาไปใช้ก่อนเถิด"
เด็กน้อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดูท่าเขาจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้จริง ๆ
"ขอบคุณท่านพี่ ท่านเป็นคนดี" เด็กน้อยยื่นตะกร้าดอกไม้ให้จางผิงอัน แล้วรับเงินคืนไป
"เด็กคนนี้ ข้าหวังดีช่วยเจ้า ไฉนเจ้ากลับมาด่าข้าเล่า เจ้าต่างหากเป็นคนดี ครอบครัวเจ้าทั้งบ้านก็เป็นคนดี" จางผิงอันโกรธเคืองยิ่งนัก
"อ๋า ถ้าอย่างนั้นข้าไปก่อน!"
เด็กน้อยตกใจจนเดินโซเซวิ่งหนีไปไกล คิดในใจ ท่านพี่คนนี้ดุร้ายเสียจริง ดูไม่เหมือนคนดีสักเท่าไร
นำดอกไม้ติดตัว จางผิงอันก็ไปที่เตาหลอมโอสถอีกครั้ง
เสี่ยวหงยังเป็นผู้ต้อนรับ
ทั้งสองคุ้นเคยกันดี ไม่นานก็เริ่มลงมือ
เดิมทีคิดว่าตนเองชำนาญแล้ว แต่กลับระเบิดอีกทั้งวัน สุดท้ายได้โอสถปราณทองมาเพียงเม็ดเดียว
เอ๋?
ที่แท้เมื่อวานหลอมโอสถสำเร็จ เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ