เขาประเมินน้ำหนักของฝาเตาต่ำไป
การเคลื่อนไหว… ช้าไปเพียงเล็กน้อย
เสียงดังตูม ก้อนเหนียวหนึบก้อนเล็ก ๆ ถูกพ่นออกมาจากเตาหลอมโอสถ ติดอยู่บนเพดานเพิง
เจ้าตัวเสียดายจนแทบตาย
จางผิงอันกระโจนขึ้น หลังคาจริง ๆ ก็ไม่ได้สูง เขาหยิบก้อนเหนียวหนึบนั้นจากเพดานลงมาวางบนฝ่ามือ
เอ่อ?
นี่มันโอสถปราณไฟ?
ทำไมถึงเป็นก้อนเหนียวหนึบ?
คิดแล้วคิดอีก เขาใช้มือนวดก้อนเหนียวหนึบนั่นจนกลายเป็นลูกกลม ๆ ก้อนหนึ่ง
เอ๊ะ?
แบบนี้ดูดีขึ้นเยอะ
เหมือนโอสถเม็ดหนึ่งแล้ว
พลังธาตุไฟที่บริสุทธิ์ ส่งผ่านมาจากฝ่ามือ
หา?!
ดูเหมือน… จะสำเร็จจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้สำเร็จทั้งหมด นี่คือโอสถปราณไฟที่คุณภาพต่ำที่สุด… นอกจากพลังงานจะน้อยมากแล้ว ยังมีข้อเสียอีกอย่างคือ… เหนียวมือ…
เฮ้อ ขายหน้า!
จางผิงอันเอาแต่ตำหนิตัวเอง
แต่เสี่ยวหงที่อยู่ด้านข้างกลับประหลาดใจถึงขีดสุด อ้าปากค้าง แทบไม่เชื่อสายตา
เจ้าเด็กนี่ครั้งแรกที่หลอมโอสถ ยังอุตส่าห์ทำให้สำเร็จจนได้ เก่งกาจเพียงนี้? หรือว่าเขาเป็น… อัจฉริยะด้านการหลอมโอสถจริง ๆ ?
สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ใช้วัตถุดิบคุณภาพต่ำเช่นนี้ ยังหลอมโอสถออกมาได้จริงหรือ?
สูตรโอสถนี้ก็ไม่ธรรมดา ไม่เคยได้ยินว่าบุปผาห้าสียังจะใช้หลอมโอสถปราณไฟได้ ใครเป็นคนสอนเขา?
เสี่ยวหงเป็นผู้บำเพ็ญธาตุไฟ ไวต่อกลิ่นอายของโอสถปราณไฟมาก
แม้โอสถเม็ดนี้คุณภาพจะด้อยไปสักหน่อย แต่ก็เป็นโอสถปราณไฟอย่างแท้จริง
“สำ… สำเร็จแล้วหรือ?” เสี่ยวหงมองจางผิงอันอย่างลังเล ยังคงไม่กล้าเชื่อ