ภารโรงคนนั้นยิ้มแห้ง ๆ : "ไม่ปิดบังอาจารย์เซียน พวกเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ ทางเบื้องบนก็ออกคำสั่งเด็ดขาด ให้เก็บหนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวกับบรรพชนคืนทั้งหมด พวกเราแค่ปฏิบัติตามคำสั่ง ไม่ได้เจาะจงท่านแต่อย่างใด ได้ยินว่าทั่วทั้งสำนักกระบี่อู่เจินแท้ ไม่ใช่แค่ยอดเขาหยกมุก ต่างก็ลงมือพร้อมกันทั้งนั้น"
จางผิงอันรู้สึกแปลกใจ
แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ภารโรงคนนั้น ยังไงตนก็อ่านหนังสือเล่มนั้นจบไปแล้ว
"รอสักครู่ ข้าจะไปเอามาให้"
หนังสือเล่มนี้ จางผิงอันไม่ได้พกติดตัวไว้ แต่วางไว้บนชั้นหนังสือที่บ้าน เขากลับไปหยิบมันมา แล้วส่งให้ภารโรง
รับหนังสือมาแล้ว ภารโรงเห็นว่าจางผิงอันพูดจาดีขนาดนี้ ก็ซาบซึ้งใจมาก คำนับลาไป
"ขอบคุณอาจารย์เซียน!"
จางผิงอันไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองแผ่นหลังของภารโรงที่จากไป รู้สึกผิดปกติ
กำลังจะปิดประตู
ทันใดนั้นเถียนเสี่ยวหนงก็วิ่งเข้ามาอีกครั้ง
"น้องเล็กผิงอัน บังเอิญจริง ๆ พอดีอาจารย์เซียนอวี่ให้ข้ามาบอกตามบ้าน อีกสามชั่วยาม ทุกคนไปเรียนที่หอถ่ายทอดธรรมะ เป็นภารกิจเร่งด่วน ต้องไปให้ได้นะ"
ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ได้สำรวจแดนลับด้วยกัน ความสัมพันธ์ของคนกลุ่มนี้ก็ดูจะสนิทสนมขึ้นมาอีกหน่อย เถียนเสี่ยวหนงยิ้มแย้มแจ้งข่าวกับจางผิงอัน
"อืม ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวจะไปทันที" จางผิงอันใจเต้น ภารกิจเร่งด่วนแบบนี้ จำเป็นต้องไป มักจะไม่ใช่แค่มาบรรยายธรรมะธรรมดา ๆ คงจะมีเรื่องอะไรต้องประกาศแน่ ๆ
เถียนเสี่ยวหนงแจ้งจางผิงอันเสร็จ ก็รีบวิ่งไปแจ้งบ้านถัดไปต่อ
จางผิงอันรู้สึกฉงนใจ ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่