กลับมาถึงห้องแล้ว ก็ไม่รีบฝึกตนอีก ปิดประตูทุกบาน ญาณวิญญาณของเขาเข้าไปในกล่องดำ
เสี่ยวอวี้เท้าคาง นั่งอยู่หน้าประตูกระท่อมไม้ หน้าตาซีดเซียว
หลายหมื่นปีมาแล้วที่นางอยู่กับย่าดำ ย่าดำจากไปกะทันหัน เด็กสาวยังทำใจไม่ได้
ใบหน้ายังมีน้ำตานองอยู่
“พี่ชาย มาแล้วหรือ!”
“อืม มาหาเสี่ยวอวี้ วันนี้กินข้าวดีหรือไม่?”
“ไม่อยากกิน กินไม่ลง”
จางผิงอันมองดูโต๊ะ ข้าวที่เขาเตรียมให้เสี่ยวอวี้ กินไปแค่ไม่กี่คำ เห็นได้ชัดว่ากินไม่มาก
“ไม่อร่อยหรือ? เจ้าอยากกินอะไร พี่จะให้ห้องครัวทำให้เจ้าเป็นการเฉพาะ”
เสี่ยวอวี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้น อาหารก็อร่อย เพียงแต่ข้าคิดถึงย่า กินไม่ลง”
ญาณวิญญาณของจางผิงอันนั่งลงตรงข้ามเสี่ยวอวี้ ปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “หากย่าเห็นเจ้าเป็นอย่างนี้ คงจะเจ็บใจ นางก็จะไม่มีความสุข ใช่หรือไม่?”
“ข้ารู้ แต่ข้าก็ยังมีความสุขไม่ได้”
จางผิงอันยิ้ม “ย่าเพียงแต่อายุขัยถึง สุดท้ายทุกคนก็ต้องจากไป ยังไม่เคยได้ยินว่าใครเป็นอมตะจริง ๆ”
เสี่ยวอวี้เงยหน้ามองจางผิงอัน ดูเหมือนจะพูดอะไร คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หุบปากลง
“เอาเถอะ ที่นี่ใช้ชีวิตสบายดีหรือไม่?”
“ก็ได้ เพียงแต่ว่าเหงาเล็กน้อย” เสี่ยวอวี้กล่าว
“เอ๋?” จางผิงอันเกาหัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัวเองต้องตั้งใจบำเพ็ญ ไม่มีทางเข้ามาเป็นเพื่อนเสี่ยวอวี้บ่อย ๆ มนุษย์ก็เข้ามาที่นี่ไม่ได้ มีเพียงสัตว์อสูรที่เข้ามาได้