"ฮึฮึ!" อาจารย์เต๋าเสวียนอีแย้มยิ้มเยาะเย้ย กล่าวอย่างดูแคลน "พวกเขาล้อมปราบย่าดำ เสียหายยับเยิน สำนักกระบี่อู่เจินแท้สูญเสียผู้ฝึกปราณจินตันไปสามคน เจ้าผู้ครองยอดเขาหยกมุกของพวกเราก็ตายแล้วเหมือนกัน!"
จางผิงอันตกใจสะดุ้ง "อะไรนะ ท่านเซียนเสวียนหมิงสิ้นชีพหรือ?"
เสวียนอีกล่าว "ใช่แล้ว ตอนนี้ยอดเขาหยกมุกวุ่นวายไปหมด แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ปล่อยมันไปเถอะ"
จางผิงอันขมวดคิ้วกล่าว "ข้ายังไม่เข้าใจ เรื่องท่านเสวียนหมิงสิ้นชีพ เกี่ยวข้องกับการเรียกตัวมาถามครั้งนี้หรือ?"
"ข้าได้ยินว่า พวกเขากำลังตามหาสิ่งหนึ่ง" เสวียนอีลดเสียงลง ใช้ม่านพลังกั้นเสียง แล้วกล่าวกับจางผิงอัน "ครั้งนี้ที่ป่าดำกาดำ มีนักฝึกลมปราณน้อยผู้หนึ่งโผล่มาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ลักพาของวิเศษชิ้นหนึ่งไป ทำให้เจ้านายโกรธจนกระทืบเท้า กำลังส่งคนออกตามหาทั่วสารทิศ"
จางผิงอันใจเต้นตุบ รู้ทันทีว่าเป้าหมายของพวกเขาคือเสี่ยวอวี้
จึงทำเป็นโง่กล่าว "เป็นไปได้ยังไง? ฝูงผู้ทรงพลังมากมายขนาดนั้น ปล่อยให้ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณตัวน้อยหนีไปได้หรือ?"
เสวียนอีถอนหายใจ "ใช่น่ะสิ พอข้าได้ยินข่าว ก็นึกถึงเจ้าขึ้นมาเป็นคนแรก ผู้ฝึกปราณที่ข้าเคยพบเห็นมาทั่วโลกนี้ คนที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ นอกจากเจ้าแล้ว ข้าก็คิดไม่ออกว่ามีใครมีความสามารถแบบนี้อีก"
จางผิงอันตกใจจนหน้าซีด "อาจารย์อาอย่าขู่ข้าเลย ข้ากลัวตาย เรื่องแบบนี้พูดไม่ได้เด็ดขาด"