ครุ่นคิดดูแล้ว
คนที่บาดเจ็บพวกนั้นดื่มได้โดยตรง ส่วนตัวเองเป็นคนแข็งแรงดี แค่จิบนิดหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง?
ช่างเถอะ ยังไงก็ดื่มหมดแล้ว
แถมดูเหมือนก็ไม่มีความผิดแปลกอะไร...
ไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน ใช้เสื้อห่อขวานสวรรค์อสูรอีกครั้ง แล้วรีบออกจากถ้ำไท่ซวี ก่อนรุ่งสางจะมาถึง เขาก็หอบฮัก ๆ วิ่งกลับไปยังกระท่อมน้อยของตน
ไม่กล้าซ่อนขวานสวรรค์อสูรไว้ในห้องตัวเอง
วิ่งไปที่สวนหลังบ้าน ขุดหลุมลึกหลุมหนึ่ง มองลงไปในหลุมแวบหนึ่ง
แค่สิบกว่าจั้งเอง?
ไม่ได้ ขุดลึกลงไปอีกน่าจะปลอดภัยกว่า
ขุดไปโดยไม่รู้ตัวก็ถึงชั้นหินแล้ว ไม่ต้องกลัว ใช้ขวานสวรรค์อสูรฟันหินแยกออก แล้วขุดต่อไป
ยุ่งวุ่นวายทั้งคืน
เกือบจะ...พอแล้ว ลึกหลายสิบจั้ง ขนาดเซียนมาก็ยังหาพบยาก
เหนื่อยแทบตาย
แต่แบบนี้ก็สบายใจขึ้นเยอะ
ถึงถูกคนพบเข้า ยังไงก็ไม่ได้อยู่ในห้องตัวเอง ก็ปัดสวะไปได้ว่าไม่รู้เรื่องเลย
กลับมาที่โต๊ะหนังสือ มองขวดบนโต๊ะ เปิดฝาขวด เห็นน้ำไขหยกข้างในยังส่องแสงอยู่
งามนัก!
จางผิงอันทั้งเหนื่อยทั้งล้า เอามือสองข้างเท้าคาง นั่งครุ่นคิดว่าจะหาเหตุผลสมบูรณ์แบบอย่างไรไปให้ชิงเฟิงดี...
นั่งไปนั่งมา ก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว...
พอลืมตาตื่นในวันรุ่งขึ้น คิดว่าตัวเองนอนในท่าประหลาดนี้ จะต้องรู้สึกไม่สบายเนื้อตัวสารพัด
ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายง่าย ๆ
กลับพบว่าหูตาไว มือไม้คล่องแคล่ว จิตใจก็แจ่มใสยิ่งนัก ถึงกับประหลาดใจ
แบบนี้ก็ได้หรือ?
หรือว่า...เป็นเพราะเมื่อคืนดื่มน้ำไขหยกเข้าไป?