"บัดซบ ไอ้เด็กสาวเวรนั่นไร้มนุษยธรรมสิ้นดี อาศัยมีฝีมือกับภูมิหลังหน่อยก็ทำตัวไร้กฎหมายฟ้าดิน" ชิงเฟิงเดือดดาลหนัก คำหยาบพรั่งพรู
"ท่านชิงเฟิง ท่าน...เป็นอย่างไรบ้าง ให้ข้าไปตามหมอมั้ยขอรับ?" จางผิงอันถาม
ชิงเฟิงกระอักเลือดอีกหลายคำ แล้วแสยะยิ้มดุร้าย "ไม่เป็นไร ข้าชะตาแข็ง ไอ้แค่นี้ยังตายไม่ง่ายดอก แค่...เจ็บจนคุณชายผู้นี้แทบตายโว้ย!"
เห็นชิงเฟิงน้ำมูกน้ำตาคละเคล้า จางผิงอันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"ผิงอันเอ๋ย..."
"ไอ้เด็กสาวเวรนั่นทำลายรากฐานข้าหมดแล้ว ข้าคงต้องนอนหลายเดือน สงสารฝีมือที่ข้าฝึกมาหลายปี สูญสิ้นหมดแล้ว!"
"จริงสิ จากนี้ไป เจ้าต้องดูแลปรนนิบัติข้ากินข้าว..."
"อืม...แล้วยังต้องช่วยข้าเทกระโถน..."
ชิงเฟิงพูดราวกับเป็นเรื่องง่ายดาย แต่บนใบหน้าที่เคยอ่อนเยาว์กลับปรากฏริ้วรอย นี่คือลางแห่งการสูญเสียพลัง
จางผิงอันสุดจะกลั้นน้ำตาไว้ รินไหลออกมาสองสาย
แม้ท่านชิงเฟิงจะละโมบ ไร้ยางอาย เกียจคร้าน ชอบกดขี่ใช้งานจางผิงอันเป็นปกติ แต่ยามคับขัน ก็ยืนหยัดอยู่ข้างหน้าจริงๆ
หากวันนี้ชิงเฟิงไม่รู้สึกผิดสังเกตแล้วเบี่ยงเบนให้เขาหลีกไปก่อน ศพบนพื้นคงเพิ่มอีกหนึ่งร่าง
ไร้ผู้เหลียวแล ถูกโยนทิ้งกลางหุบเขาให้สุนัขเถื่อนแทะกิน
นี่นับว่าเป็นบุญคุณช่วยชีวิตแล้ว
ชิงเฟิงกับตนไม่ใช่ญาติมิตร ยามปกติก็มิได้สนิทสนมกันนัก
ล้วนเป็นเพียงจิตเมตตาสงสารเท่านั้น