ชิงเฟิงหวนรำลึกถึงอดีต "ข้าเคยฝึกฝนวิธีควบคุมลมปราณนี้อย่างตะกุกตะกัก ใช้เวลาเต็มเดือน เดินทางอ้อมมากมาย ทนทุกข์ไม่น้อย ถึงจะเรียนรู้วิธีนำปราณไม้เข้าสู่ทะเลชี่ได้ เมื่อเทียบกับอัจฉริยะแล้ว ช่างห่างไกลกันยิ่งนัก..."
"อ้อ!" จางผิงอันตอบรับส่ง ๆ แต่ในใจคิด จะเป็นไปได้ไหมว่า ไม่ใช่เพราะท่านไม่ฉลาด แต่เพราะคัมภีร์ในมือท่านกับของอัจฉริยะพวกนั้นไม่เหมือนกันแต่แรก?
เขาไม่เอ่ยออกไป เพราะตอนนี้พูดไปก็ไร้ความหมาย
"แล้วก็!" ชิงเฟิงเปิดกล่องความในใจ ตั้งใจจะชี้ทางสว่างให้จางผิงอันจริง ๆ วันนี้จึงพูดมากเป็นพิเศษ "จากขั้นที่หนึ่ง ฝึกสู่ขั้นที่สอง กระทั่งขั้นที่สาม ขั้นที่สี่... นั่นคือการสะสมความหนาแน่นของปราณไม้ ซึ่งทดสอบไม่เพียงพรสวรรค์ แต่ยังรวมถึงโอสถและทรัพยากรต่าง ๆ พวกเราไร้ที่พึ่งพิง ย่อมไม่มีอะไรเลย ข้าใช้เวลาสะสมลมปราณถึงห้าปี จึงทะลวงสู่ขั้นที่สองได้"
"ขั้นที่สองไปขั้นที่สามยิ่งยากกว่า ข้าใช้เวลาหลายสิบปีถึงจะยกระดับความหนาแน่นของปราณไม้ขึ้นถึงขั้นที่สามได้ ชาตินี้คงหมดโอกาสทะลวงต่อไปแล้ว"
"ขั้นที่สี่... ห่างไกลเหลือเกิน..."
ชิงเฟิงเต็มไปด้วยความหดหู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ยินยอม ชาตินี้เขามาถึงจุดสูงสุดในชีวิตแล้ว หนทางฝึกฝนขาดสะบั้น ทางเบื้องหน้าปิดตาย
"จะพูดเช่นนั้นก็มิได้ ท่านทะลวงถึงขั้นที่สาม ก็มีอายุขัยเพิ่มขึ้น ขั้นที่สี่ก็ยังพอมีโอกาสบ้าง" จางผิงอันได้แต่ปลอบโยนเขา