“เจ้าคือชิงเฟิงหรือ?” ผู้มาเยือนจ้องมองชิงเฟิง
“ถูกต้อง!”
ชิงเฟิงตอบอย่างนอบน้อม เมื่อเห็นอาภรณ์ของอีกฝ่ายก็รู้ว่าเป็นศิษย์ทางการแน่นอน เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงไม่เคยพบมาก่อน
“ดี!” ผู้นั้นประสานมือ ถือมารยาทยิ่งนัก กล่าวว่า “ข้าคือศิษย์ที่เซียนเสวียนเทียนเพิ่งรับเข้ามา เป็นศิษย์น้องของอวี้จี ฉายาหยกเฟิง… เรื่องที่ศิษย์พี่ผู้หญิงทำร้ายเจ้า อาจารย์ทราบแล้ว รู้สึกว่าผิดต่อเจ้ายิ่งนัก ดังนั้น จึงขอเชิญเจ้าไปยังเรือนเจิ้งเต๋อโดยเฉพาะ…”
ชิงเฟิงตะลึงงัน เรือนเจิ้งเต๋อคือจวนของเซียนเสวียนเทียนบนยอดเขา เป็นที่พำนักของเซียนใหญ่
“ขอบคุณเซียนที่ระลึกถึง ข้าไม่เป็นไรแล้ว ไม่จำเป็นจริงๆ ข้าหายดีแล้ว…”
หยกเฟิงยิ้มซื่อๆ “อาจารย์ให้เชิญเจ้าไป เจ้าจะบอกว่าไปหรือไม่ไป? หากเจ้าไม่ไป ข้าก็ต้องกลับไปรายงานให้อาจารย์ทราบตามความจริง…”
“อาจารย์… ย่อมรู้ว่าเจ้าหายดีแล้ว…”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนศีรษะของชิงเฟิง หยกเฟิงพูดเช่นนี้ คือไม่ยอมให้เขาปฏิเสธเลย
เจ้าหยกเฟิงผู้นี้พูดจาเหมือนปุยนุ่นห่อหุ้มคมมีด ชิงเฟิงมิกล้าขัดใจเซียนเสวียนเทียน
“ได้ ข้าไปกับเจ้าด้วย!” จากนั้นเขาหันกลับไป บอกจางผิงอันว่า “เรื่องที่นี่ เจ้าจัดการเอง ข้าไปพบเซียนเพื่อรับฟังคำสั่งสอน เดี๋ยวก็กลับมา”
“รอสักครู่ ข้ากลับบ้านไปหยิบของก่อน”
“เร็วเข้า…”
ชิงเฟิงกลับเรือน แล้วรีบออกมา ไม่รู้ว่าหยิบอะไรไป เดินตามหลังหยกเฟิงไป