ชิงเฟิงดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของจางผิงอัน กำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
"ขอบคุณท่านชิงเฟิง!"
"งานปัดกวาดเล็กน้อย ข้าจะไปช่วยทำให้"
กินเสร็จ เจ้าชิงเฟิงยังแบกไม้กวาดไปปัดกวาดด้วยตัวเองจริง ๆ
ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือ?
เอาล่ะ ในเมื่อท่านชิงเฟิงทำถึงขนาดนี้แล้ว จะเกรงใจไปไย
ตั้งใจฝึกตน!
วันแรก!
ในที่สุดก็เงียบสงบ
อ๊ะ รู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากล...
วันที่สอง!
ไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง...
วันที่สาม!
บัดซบ... ข้า... คงไม่ระเบิดตายกระมัง...
คืนวันที่สาม ยามทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด จางผิงอันฝึกตนอย่างตั้งใจสามวัน ในใจว้าวุ่นราวกับปมด้ายยุ่งเหยิง
กลุ่มชี่ขนาดมหึมากำลังรวมตัวอยู่ที่กลางทะเลชี่ของเขา ราวกับฟองน้ำที่กำลังดูดซับน้ำ ค่อย ๆ พองโตขึ้น มองเห็นจะระเบิดทะเลชี่ของเขา
น่าสะพรึงเหลือเกิน
ความรู้สึกนั้นเหมือนตัวเองจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ตูมเดียวก็แหลกละเอียด
น้ำไขหยก?
ในใจเขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
ชิงเฟิงใช้น้ำไขหยกขวดเล็กเพียงขวดเดียว ก็รักษาเส้นลมปราณและทะเลชี่ที่แตกสลายทั่วร่างได้ นึกภาพออกว่าพลังงานที่บรรจุอยู่ภายในนั้นมหาศาลเพียงใด
ส่วนน้ำไขหยกที่จางผิงอันดื่มเข้าไป มากกว่าขวดเล็กของชิงเฟิงหลายสิบเท่า
เพิ่งเริ่มฝึกตน ยังไม่ทันเริ่มหายใจรับพลังปราณภายนอกมาซาบซึ้งแก่นแท้
พลังปราณในกายตนก็ใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว