ปิศาจตนนี้ค่อนข้างถือตัว
ฟังดูเหมือนนางจะได้รับความอยุติธรรมเพียงใด ทั้งที่นางก็กักตุนสมบัติไว้เต็มโกดังตั้งมากมาย...
จางผิงอันคิดในใจ แต่ไม่ปริปากพูดออกไป
ผู้บำเพ็ญทุกคนล้วนกักตุนสมบัติ กักตุนโอสถ กักตุนทรัพยากร แต่ในใต้หล้านี้ ที่ใดเล่าจะมีวัสดุเซียนมากมายถึงเพียงนั้น ที่ใดเล่าจะมีสมุนไพรเซียนมากมายปานนั้น...
หากวันหนึ่ง ทรัพยากรทั้งหมดกระจุกตัวอยู่ในมือของสกุลใหญ่ไม่กี่สกุล
ส่วนที่เหลืออันน้อยนิด ก็ถูกอสูรใหญ่พวกนี้แย่งชิงไปอีก
ผู้อื่นจะบำเพ็ญกันได้อย่างไร?
เขาทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามว่า "ท่านปิศาจงู ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ยังข้องใจ ผู้บำเพ็ญอย่างเรา แท้จริงแล้วบำเพ็ญในวิถีมนุษย์ หรือบำเพ็ญในวิถีสวรรค์..."
จางผิงอันถามประโยคเดียวก็ทำเอาปิศาจงูอึ้งไปเลย
ต่อให้นางจะเปี่ยมด้วยความรู้ แต่กลับถูกเด็กยากจนอนาถาอย่างเขา แค่ชาวนาที่แทบไม่รู้อ่านเขียนคนหนึ่ง ใช้คำถามที่เรียบง่ายที่สุดถามเอาได้จนนางไม่รู้จะตอบอย่างไร แทบจะทำให้นางถึงกับจิตใจสลาย
ข้าเก็บงำทรัพย์สมบัติมาสามร้อยปี ยังผิดอีกหรือ?
พูดถึงผู้อื่นย่อมได้
แต่มาพูดถึงตนเองนั้นไม่ได้!
ปิศาจงูกริ้วโกรธด้วยความอับอาย "เจ้าเด็กน้อย ข้าไว้ชีวิตเจ้า ไม่ใช่ให้เจ้ามาพูดไร้สาระ เร็วเข้า บอกข้ามา ถึงจะไม่ล่วงเกินสำนักกระบี่อู่เจินแท้ได้อย่างไร"
จางผิงอันเห็นว่าจังหวะได้ที่แล้ว ปิศาจงูยอมตั้งใจฟังที่ตนพูด จึงยิ้มแห้งๆ "ตอนนี้ท่านล่วงเกินสำนักกระบี่อู่เจินแท้ไปแล้ว ถ้าอยากรักษาชีวิต ถ้ำสวรรค์แห่งนี้ต้องทิ้งโดยเด็ดขาด..."
ปิศาจงูสะบัดหางนิดๆ ลอยล่องไปมาในเรือน แต่กลับไม่โกรธ นางตรึกตรองอย่างถี่ถ้วน "อันที่จริง ข้าก็ไม่ได้จำต้องอยู่ที่แม่น้ำเฮยสุ่ยเสมอไป แต่อสูรน้อยทั้งหลายที่นี่ ล้วนมีความผูกพันกับข้ามาแต่เดิม จึงอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง"
"ถ้ำสวรรค์ของท่านถูกเปิดเผยแล้ว หากยังอยู่ต่อ จะมีแต่นำหายนะมาสู่พวกมัน..."
ปิศาจงูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
"เช่นนั้น เจ้าว่ามา มีวิธีใดบ้าง ที่ช่วยให้ข้าหลุดพ้นจากกับดักนี้..."