เขาเหาะเข้าไปตรวจดูอย่างง่าย ๆ ก็พบว่าถ้ำของปิศาจงูถูกทำลายจนสิ้นซาก นอกจากเข็มทิศในมือแล้ว ก็ไม่มีสมบัติชิ้นใดหลงเหลืออีกเลย
ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย
หันกลับมามองอีกครั้ง
เหล่าผู้ฝึกตนที่บุกเข้าไป เหลือรอดเพียงสามคน
คนหนึ่งขาดแขน
อีกคนหนึ่งขาดขา ครางระงมอยู่บนพื้น
ยังมีอีกคนหนึ่ง หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ดวงตาเหม่อลอย
“เฮ้ย เจ้าหนู เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นไร”
“เรียน…เรียนท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่…ข้า…ข้าเองก็ไม่ทราบขอรับ ข้าถูกเหวี่ยงขึ้นฟ้า แล้วก็ตกลงบนต้นไม้…ข้า…ข้า…”
จางผิงอันเกือบตายเพราะความตกใจจริง ๆ มิใช่เสแสร้งเลย
ชั่วขณะที่ถูกดีดออกมา เขาคิดว่าตนเองต้องตายแน่แล้ว
ปิศาจไร้มนุษยธรรม จะมามัวคิดถึงบุญคุณเก่า ๆ ได้อย่างไร!
ทว่าไม่คาดคิด เขากลับรู้สึกว่าตนเองลอยละลิ่วออกมา พอร่วงลงบนต้นไม้ ก็ไร้รอยขีดข่วนใด ๆ
เอ่อ
ดูท่า ปิศาจก็ใช่ว่าจะไร้หัวใจไปเสียหมด นางก็ยังปรานีต่อเขาผู้ออกอุบายนี้อยู่บ้าง
“เจ้านี่โชคดีนัก ไปช่วยพันแผลให้อีกสองคนที พวกเรารีบกลับกันเถิด”
“ขอรับ!”
จางผิงอันเข้าไปช่วยพันแผลให้ผู้ฝึกตนทั้งสอง โชคยังดีที่เป็นผู้ฝึกลมปราณ หากเป็นคนธรรมดาคงตายไปนานแล้ว
เหยียนเจิงเรียกเรือเหาะออกมา
มุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านก่อน
ชาวบ้านทั้งหมด ต่างมารอคอยอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ด้วยใจจดจ่อให้เซียนทั้งหลายกลับจากการปราบอสูร
ครั้นเห็นเรือเหาะร่อนลง ทุกคนก็พากันโห่ร้องด้วยความยินดี
ทว่าเมื่อเห็นเหยียนเจิงนำผู้ฝึกลมปราณสามคนที่สภาพสะบักสะบอมลงจากเรือเหาะ เสียงโห่ร้องก็พลันเงียบกริบ
“ท่านเซียน…นี่มัน?”
ผู้ใหญ่บ้านมองดูเหล่าเซียนที่อยู่ในสภาพอเนจอนาถด้วยความตกตะลึง และมากคนเพียงนี้ เหตุใดจึงกลับมาเพียงไม่กี่คน…
เหยียนเจิงถอนหายใจ โบกมือให้ชาวบ้าน “ชาวบ้านทั้งหลาย พวกเราต่อสู้กับปิศาจงูอย่างดุเดือดถึงแปดร้อยกระบวนท่า ในที่สุดก็สังหารปิศาจงูชั่วร้ายนั่นได้ แต่ใครจะคิด มันกลับบ้าคลั่งระเบิดแก่นปิศาจของมันเอง สังหารสหายร่วมรบของข้าไปถึงสิบกว่าชีวิต ช่างน่าเศร้าใจยิ่ง”