"ต่อมา คนที่ส่งเงินให้ตระกูลหลี่มาตลอด ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็ผิดใจกับตระกูลหลี่ ถึงขั้นอาละวาดสังหารทั้งตระกูลหลี่จนหมดสิ้น ผู้คนในหมู่บ้านต่างตกใจกลัวกันหมด..."
"...เจ้าแน่ใจหรือว่าคนที่ส่งเงินนั่นคือผู้สังหารครอบครัวของหลี่ซื่อ?"
"แน่ใจ ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดี หากไม่เชื่อท่านก็ไปถามคนอื่นดูเองก็ได้ ยิ่งกว่านั้น หลังจากสังหารครอบครัวของหลี่ซื่อแล้ว เขายังไปกินดื่มอย่างสำราญที่บ้านตระกูลเหลยอีก ก่อนจะจากไป..."
จางผิงอันหัวเราะเย็น จ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของผู้ใหญ่บ้าน "เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่า เหลยผู้ใจบุญเลี้ยงดูคนทั้งหมู่บ้านของพวกเจ้า เขาตายไป พวกเจ้าทั้งหมู่บ้านโศกเศร้ายิ่งนัก และยังกล่าวอีกว่าต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไร แต่ดูจากสีหน้าของเจ้าเมื่อครู่นี้ ช่างไม่เป็นเช่นนั้นเลย..."
"ไม่เพียงไม่โศกเศร้า หากยังดูเจ็บปวด... และเคียดแค้น!"
ผู้ใหญ่บ้านหวาดผวามาก เหงื่อไหลโทรมกาย ก้มศีรษะต่ำพลางกล่าวว่า "ข้าเพียงเห็นว่าท่านเป็นสหายของตระกูลหลี่ จึงกล้าเอ่ยปากเช่นนี้..."
"ข้า... มิได้โกหก ที่ดินทั้งหมดในหมู่บ้านนี้ล้วนเป็นของตระกูลเหลย หลังจากตระกูลหลี่ตายไป ทุกคนในหมู่บ้านก็ตกเป็นคนงานถาวรของพวกเขา หากพรากจากตระกูลเหลย คนทั้งหมู่บ้านก็ต้องอดตาย..."
จางผิงอันจ้องผู้ใหญ่บ้านแน่นิ่ง หัวเราะเบา ๆ หนึ่งครั้ง "ตอนนี้ตระกูลเหลยตายเกลี้ยงแล้ว ไม่เหลือแม้แต่สัตว์ปีกหรือสุนัข แม้แต่ทายาทสักคนก็ไม่มี ที่ดินมิได้กลับคืนสู่มือพวกเจ้าอีกครั้งดอกหรือ?"
"เช่นนั้น... พวกเจ้าจะแบ่งกันอย่างไร? คงเตรียมแผนจัดสรรมานานแล้วกระมัง?"
ผู้ใหญ่บ้านหวาดกลัวจนสะท้าน "จะพูดเช่นนั้นมิได้ ตระกูลเหลยมีเซียนหนุนหลังอยู่ ชาวบ้านกระจอกงอกง่อยอย่างพวกข้า จะมีความกล้าเช่นนั้นได้อย่างไร..."