“ของวิเศษอะไร?” เหยียนเจิงนิ่งงัน ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับของวิเศษล้วนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายพิกล เขาพลันตื่นตัวขึ้นทันที
“เฮ้อ เหลยผู้ใจบุญเป็นคนดีจริง ๆ ทั้งหมู่บ้านเราล้วนพึ่งพาเขาหากิน... พอเขาตายไป ชาวบ้านอย่างพวกเราจะทำอย่างไรกัน...”
ผู้ใหญ่บ้านอายุมากแล้ว หูตึงฟังคำถามของเหยียนเจิงไม่ชัด ยังคงพึมพำไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา...
ไม่รู้เพราะเหตุใด
เมื่อมองผู้ใหญ่บ้านร่ำไห้ จางผิงอันกลับรู้สึกว่าน้ำตานี้ช่างไร้ค่า
เขามาจากเบื้องล่าง หากชาวบ้านเศร้าโศกจริง ๆ คงไม่ร้องไห้เช่นนี้ นี่เป็นท่วงท่าการร่ำไห้ของพวกบัณฑิตเมื่อเจ้านายสิ้นชีพ เต็มไปด้วยกลิ่นจอมปลอม...
จิตใจของเหยียนเจิงล้วนอยู่ที่ของวิเศษ ทั้งยังไม่สนใจวิเคราะห์สิ่งใดเลย เขากล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าถามเจ้า ของวิเศษนั่นมันเรื่องอะไรกัน?”
“นายท่าน ท่านเซียนขอรับ ชาวบ้านตัวเล็ก ๆ อย่างข้าจะไปรู้ได้อย่างไร รู้แต่เพียงว่าของวิเศษนั้นประกายพุ่งชนหมู่ดาว แสงเจิดจ้าพราวตา แท้จริงแล้วไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด...”
เหยียนเจิงรู้ดีว่าชาวบ้านย่อมไม่เข้าใจเรื่องนี้ จึงอดสบถออกมาไม่ได้ “พวกตระกูลเหลยก็นับว่าโง่ มีของวิเศษยังไม่รีบนำไปถวายแด่ภูเขาเซียน ปล่อยให้ประกายส่องออกมา เช่นนี้มิใช่หาที่ตายเองหรือ ตายไปก็สมควร!”
“นำข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับปิศาจงูมาให้ข้าที่นี่ ใครก็ตามที่รู้เรื่องปิศาจงู เรียกมาให้ข้าหมด”
เหยียนเจิงออกคำสั่ง
ผู้ใหญ่บ้านผงกหัวรับไม่หยุด รีบวิ่งปรู๊ดออกไปทันที