ในใจของเขาพลันไหววาบ
นั่นมันอะไร?
ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณระดับสามแล้ว สายตาเฉียบคมและการเคลื่อนไหวก็รวดเร็ว จึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้าไปทันที
ไม่นานก็วิ่งออกไปได้กว่าสิบลี้ พ้นตัวเมืองเล็กๆ มาถึงชายป่า ในบริเวณทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง เจ้าสิ่งนั้นหล่นอยู่ตรงนี้เอง
“หยุดนะ เจ้าพวกไม่รู้ตาย รีบไปจากที่นี่ซะ ไม่รู้หรือว่าหนองมารปรากฏออกมาแล้ว?”
แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านกลางอากาศ เซียนผู้หนึ่งขวางจางผิงอันไว้
ข้ามทุ่งหญ้านี้ไป เบื้องหน้าคือป่า จางผิงอันมองเห็นที่ริมสุดของป่ามีแอ่งน้ำสีเขียวอันน่าสะพรึงกลัวผืนหนึ่ง กินพื้นที่ไม่กว้าง เพียงไม่กี่จ้าง
มันกำลังปล่อยฟองสีเขียวอันชวนหวาดกลัวออกมา
ส่วนซากของงูบินตนนั้น ก็ทิ้งตัวอยู่ใกล้แอ่งน้ำนั่นเอง
หืม?
นั่นก็คือหนองมารหรือ?
จางผิงอันประหลาดใจยิ่ง
“ท่านเซียน งูบินตนนั้นใช่หลุดออกมาจากหนองมารหรือไม่? ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!”
“พูดไร้สาระ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาอยู่ รีบกลับไปซะ บริเวณรอบนี้ถูกปิดล้อมแล้ว”
จางผิงอันร้อนใจยิ่งนัก เขาพบสิ่งที่หล่นลงมาแล้ว มันตกอยู่ในพงหญ้าด้านซ้าย เป็นถุงผ้านาภูมิใบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นของเซียนผู้ถูกงูบินกินเข้าไปก่อนหน้านี้ทิ้งไว้
แต่ใต้เงื้อมมือเซียน เขาไม่กล้าก้มลงไปเก็บ
เซียนกลางอากาศผู้นี้กำลังเร่งรัดให้เขาไปเสียโดยขาดความอดทน
“ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” จางผิงอันใคร่ครวญเล็กน้อย ไม่คิดจะเสี่ยงอันตราย เขาจดจำตำแหน่งไว้ หมุนตัวเตรียมจะจากไป