นั่งอยู่ในลานบ้าน
เขาเหม่อลอยเล็กน้อย คนอื่นไม่รู้ แต่รูโหว่ใหญ่ในบ้านนั่น เกิดจากตอนที่เขาปล่อยพลังปราณออกมา แล้วใช้วิชาอัสนีเทพระเบิดเปิดออก
แต่อาจารย์กลับมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพลังจากแคว้นมาร...
ต้องขอบคุณที่วันนี้ลมทมิฬพัดผ่าน จึงหลอกตาท่านไปได้
ถึงตอนนี้จึงรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
พายุนี้ช่วยชีวิตข้าไว้เลยนะ หากเป็นเวลาปกติ ตอนที่ไม่รู้ตัว มีคนพบว่าข้ามีวิชามาร...
ถลกหนังสับกระดูก นั่นยังนับว่าเป็นโทษเบา...
พวกเซียนผู้อมตะ ไม่เคยเป็นคนจิตใจเมตตากรุณา...
เขาแอบตั้งปณิธานหนักแน่น ว่าต่อไปจะไม่ใช้พลังอัสนีเทพง่าย ๆ ในโลกของเซียนผู้อมตะแห่งนี้ ช่างอันตรายเกินไปแล้ว
สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง
เดินเข้าไปในห้องชั้นใน
หยิบถุงผ้านาภูมิที่เก็บได้ออกจากอกเสื้อ
วางลงบนโต๊ะ อยากจะหยิบของบางอย่างออกมาจากข้างใน
แต่กลับพบว่าหยิบออกมาไม่ได้
ถุงผ้านาภูมินี้ แม้จะเป็นชนิดคุณภาพแย่ที่สุด
แต่มันก็ถูกล็อกไว้ ไม่สามารถเปิดได้เลย
หา?
ที่แท้ถุงผ้านาภูมิก็ล็อกได้หรือ?
บัดซบ!
ถ้าใช้กำลังฝ่าเปิด ถุงผ้านาภูมินี้ก็จะพัง ของข้างในก็จะพลอยพังตามไปด้วย
เว้นแต่เจ้าจะมีระดับสูงมาก เป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับจินตัน
แต่รอให้เจ้ากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับจินตันได้ เจ้ายังจะสนใจของในถุงผ้านาภูมิพัง ๆ นี้อีกหรือ?
เสี่ยงชีวิตไปเก็บถุงมาใบหนึ่ง แต่กลับใช้ไม่ได้ แม้แต่ของข้างในก็เอาออกมาไม่ได้
จางผิงอันรู้สึกหงุดหงิด
โลกแห่งการบำเพ็ญเซียน เต็มไปด้วยการวางแผนกลอุบายทุกหนแห่งจริง ๆ