เสียงนั้นดังลั่นสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน กระตุ้นให้ลู่เซิงสะดุ้งโหยง
"ปัง ปัง"
สุดท้ายแมวกับหนูก็ต้องพากันกุมหัวนั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้อง
"สหายผู้เป็นที่รักทั้งหลายของข้า"
"หากพวกเราอยากทำงานให้สำเร็จ ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติก่อน เข้าใจไหม?"
รอยยิ้มอันมืดหม่นทำให้ขนของทอมลุกชันขึ้นมาทั้งตัว
ทอมกับเจอร์รี่รีบพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน สีหน้าแน่วแน่ราวกับจะเข้าปฏิญาณตนเป็นสมาชิกพรรค
ลู่เซิงลูบหัวพวกมันอีกครั้ง
"ข้ารู้ว่าพวกเจ้าต้องอึดอัดแน่ๆ แต่อดทนอีกหน่อยนะเด็กดี ต่อไปมีเวลาให้พวกเจ้าได้เล่นกันอีกเยอะ"
ใช่แล้ว ลู่เซิงมาพร้อมกับภารกิจ
นางไม่ใช่ญาติห่างๆ ของตระกูลเซี่ย นางไม่ใช่คนของโลกนี้ด้วยซ้ำ
นางมาจากโลกสมัยใหม่ธรรมดาใบหนึ่ง ที่ไม่มีภูตผีปีศาจ ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีการบำเพ็ญเซียน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งมีชีวิตที่ฟื้นคืนชีพจากความตายอย่างในหนังของลุงเก้า
ชีวิตก่อนหน้านี้ของลู่เซิงคือบ่อน้ำนิ่งไร้คลื่น นางใช้ชีวิตซ้ำซากจำเจทุกวัน
จนกระทั่งวันเกิดอายุครบ 19 ปี ลู่เซิงได้ตัดสินใจเรื่องหนึ่ง
นางเลือกที่จะฆ่าตัวตาย
นางเลือกสถานที่ที่เตรียมไว้อย่างดี และจบชีวิตด้วยวิธีที่นางวางแผนไว้
ลู่เซิงมีความเพ้อฝันมากมายเกี่ยวกับโลกหลังความตาย อาจเป็นยมโลกแบบดั้งเดิม กับนายทูตสวรรค์ขาวดำ หรือเมืองมหัศจรรย์ในหนังเรื่องวันพีซ ก็ได้
นางไม่สนใจว่าจะเป็นแบบไหน ขอแค่ไม่ได้เจอหน้าคนพวกนั้นอีกก็พอ
แต่นางไม่คาดคิด พอได้ลืมตาอีกครั้ง กลับเห็นสิ่งหนึ่ง
"ลูกบอล?"
"กล่าวดูหมิ่นเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกของเรา ขอเตือนหนึ่งครั้ง"
สายฟ้าจากฟ้าที่ไม่รู้มาจากไหน ฟาดให้ลู่เซิงสุกกรอบทั้งภายในและภายนอก
นางทำอะไรลงไป?
ก็แค่พูดคำเดียวเองไม่ใช่หรือ?
ข้างๆ ลูกบอลนั้น มีลูกบอลสีดำสองลูกโผล่ออกมาเพิ่ม
เสียงเมื่อครู่นี้ดังมาจากลูกบอลทางซ้ายนั่นเอง
"พูดกับเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกยังไงนะ ต้องใช้คำยกย่องรู้ไหม?"
เสียงเอาใจจนแทบล้นออกมา
เห็นได้ชัดว่าสายฟ้าที่ฟาดลู่เซิงเมื่อครู่คือฝีมือของลูกบอลดำลูกนี้
ลู่เซิงทำหน้าสะอิดสะเอียน ตายไปแล้วแท้ๆ ยังต้องโดนมารยาทสังคมตามล่าอีก
เพียงแต่สถานการณ์ตอนนี้จำต้องก้มหัว
เห็นชัดว่านางมาอยู่ในโลกหลังความตายแล้ว ยังไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ ทางที่ดีก็ทำตามที่มันสั่ง
"แล้วข้าควรพูดยังไงล่ะ?"
ลู่เซิงไม่เข้าใจก็ถาม สุภาพขอความรู้
"กระแอม ต่อไปนี้
ขอเชิญท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกผู้สูงศักดิ์และน่ารักของเราออกมา"
ตบมือตบมือเหมือนแมวน้ำปรบมือ
ลูกบอลสีขาวเบียดตัวผ่านระหว่างลูกบอลทั้งสองอย่างสง่างาม แล้วกระโดดขึ้นไปบนแท่นด้านหน้า
(ลู่เซิง: แท่นมาจากไหน? ลิงแปลงกายมาหรือไง?)
"ข้า คือเจ้าแห่งจิตสำนึกของโลกนี้ รหัสของข้าคือ 001 เจ้าสามารถเรียกข้าว่า ท่าน 001 ได้"
"ท่าน 001 ดีเจ้าค่ะ ข้าเป็น... เอ่อ... วิญญาณที่เพิ่งตายใหม่"
"ข้ารู้"
"ท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกผู้สูงศักดิ์รอบรู้ทุกอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้ามีสิทธิ์ตั้งคำถาม"
ลู่เซิง: ข้าหรือ?(°ー°〃)ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะตั้งคำถามสักหน่อย
"แล้ว... ข้าไม่ควรไปเกิดใหม่หรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
ลูกบอลสามลูกลองมองหน้ากัน
อย่าถามลู่เซิงว่านางมองออกได้ยังไงว่าพวกมันกำลังสบตากัน
จากนั้นลูกบอลดำที่ประจบสอพลอเมื่อครู่ก็ก้าวออกมา
"ตอนนี้เจ้าโชคดีมาก ท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกมีภารกิจสำคัญที่สุดมอบหมายให้เจ้า"
"นี่คือโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง"
เจ้าแห่งจิตสำนึกโลกเอ่ยอีกครั้ง
"เจ้าจะเต็มใจหรือไม่?"
ลู่เซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วลองถามเชิงว่า "ถ้าข้าไม่เต็มใจล่ะ?"
"ภารกิจนี้ไม่อาจปฏิเสธได้"
ลู่เซิงเงียบไป ถ้าอย่างนั้นจะให้ข้าเลือกทำไม
"การเลือกเป็นเพียงระเบียบข้อบังคับ"
"แต่ระเบียบก็แค่ระเบียบใช่ไหมล่ะ"
ลู่เซิงเข้าใจ บนมีนโยบาย ล่างมีมาตรการโต้ตอบใช่ไหม
งั้นนางก็ทำได้แค่ "เต็มใจ" เอง จะทำยังไงได้ ก็เห็นชัดว่าสู้ไม่ได้
คนฉลาดย่อมรู้จักเอาตัวรอด ลู่เซิงก็เป็นหนึ่งในคนฉลาดเหล่านั้น
"แล้วภารกิจคืออะไรล่ะ?"
จากนั้นก็รีบเสริมอีกประโยค "เต็มใจรับใช้ท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกมากเจ้าค่ะ แต่อย่างน้อยข้าก็ควรมีสิทธิ์รู้เนื้อหาหน่อยสิเจ้าค่ะ"
"003 อธิบายเนื้อหาภารกิจให้มันฟัง"
"รับทราบ"
003 หรือลูกบอลดำที่ประจบสอพลอเมื่อครู่ ก้าวออกมา
"มีโลกเล็กๆ โลกหนึ่งที่กลไกการหมุนเวียนเกิดปัญหา ตัวละครหลักทั้งหลายจำความได้แล้วเข้ามาเริ่มเนื้อเรื่องหลัก ทำให้การดำเนินเรื่องเสียหายอย่างหนัก ตอนนี้จำเป็นต้องแก้ไขด้วยมือมนุษย์ ส่วนเจ้า ก็คือผู้ถูกเลือกให้มาแก้ไข"
"เนื้อหาภารกิจก็ประมาณนี้ มีปัญหาอะไรก็ถามได้"
ลู่เซิงยกมือขวาขึ้น พูดเสียงดัง "รายงาน ข้ามีปัญหา"
"พูดมา"
"ขอถาม... 003..."
"ข้าคือผู้ดูแลระบบ 003"
ลู่เซิงแก้ตัวทันควัน
"ท่านผู้ดูแลระบบ 003 ผู้เป็นที่รัก
ทำไมต้องแก้ไขเนื้อเรื่องหลักนี้ด้วยล่ะ? ไม่แก้ไม่ได้หรือ?"
003 เหล่ตามองนาง
"เพราะโลกนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยายและภาพยนตร์ ตราบใดที่เนื้อเรื่องดำเนินไปจนจบ มันถึงจะหลุดพ้นจากพันธนาการและกลายเป็นโลกที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเองอย่างแท้จริง"
"ถ้าไม่แก้ไขเนื้อเรื่องหลัก ปล่อยให้มันพังทลายต่อไปเรื่อยๆ..."
003 หยุดพูดเป็นเชิงขายความลับ
ลู่เซิงรีบต่อบททันที ไม่ยอมให้คำพูดตกถึงพื้นแม้แต่คำเดียว
"จะเกิดอะไรขึ้น?"
"โลกไม่สามารถพัฒนาได้และจะล่มสลาย ตัวละครทั้งหมดจะหายไป"
ฟังดูน่าสนใจอยู่เหมือนกัน
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้สำคัญอะไรนัก
หายไปก็หายไปสิ ต่อให้ไม่มีโลกนี้แล้ว ชีวิตก็คงดำเนินต่อไปได้ไม่ใช่หรือ
"เจ้ารู้อะไรไหม โลกนี้ที่หายไป จะส่งผลกระทบต่อโลกของเจ้า"
"หาᓫ(°⌑°)ǃ"
นี่ลู่เซิงไม่คาดคิดจริงๆ
"โลกเล็กๆ นี้อยู่ใกล้เราเกินไป การหายไปอย่างกระทันหันจะส่งผลกระทบต่อโลกโดยรอบ ผลงานอันสมบูรณ์ของท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกผู้สูงศักดิ์ก็จะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงด้วย"
003 เน้นเสียงหนักที่ประโยคหลังเป็นพิเศษ
สรุปว่าประโยคหลังถึงจะเป็นความจริงสินะ
"แล้ว คำตอบของเจ้าคือ..."
"แล้วค่าตอบแทนล่ะ..."
การทำงานฟรีๆ เป็นไปไม่ได้ ชาตินี้ก็ไม่ได้ ชาติหน้าก็ไม่ได้
ถ้าพวกมันไม่ให้ค่าตอบแทน นางจะเก็บตัวเงียบทันที
"ให้เจ้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง ได้ไปทำสิ่งที่เจ้าอยากทำ"
"ข้าเต็มใจ ลู่เซิงยินดีรับใช้ท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกอย่างสุดกำลัง"
"รหัสของเจ้าคือ 0537"
"0537 ยินดีแบ่งเบาภาระของท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลก"
"ดีมาก ข้ามองว่าเจ้าไปได้ไกล"
เจ้าแห่งจิตสำนึกโลกพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ลู่เซิงคิดว่าแค่หลับตาก็จบแล้ว เสียอีกที่ได้มาเจอเรื่องสนุกๆ แบบนี้
นางรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าการตายแบบนี้ก็ไม่เห็นจะน่าเบื่อเลย ยังไม่ได้สัมผัสความตื่นเต้นของชีวิตอย่างเต็มที่ด้วยซ้ำ
โอกาสที่มีอยู่ตรงหน้า จะผลักไสออกไปได้ยังไง อีกอย่างทำสำเร็จยังได้ชีวิตที่สองอีก
สู้ไม่ได้ก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็คือความอยากผจญภัยและความอยากรู้อยากเห็นในกระดูกของนางกำลังดิ้นรน
แน่นอนว่ารวมถึงสิ่งล่อตาล่อใจของชีวิตที่สองด้วย ใครกันจะปฏิเสธการได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งได้
ลู่เซิงจึงกึ่งโอนอ่อนกึ่งถูกผลัก ดิ่งลงมาตามทางลาด
ในเมื่อพวกมันเลือกนาง ก็ต้องเป็นเพราะนางมีค่าและมีจุดเด่นอยู่แล้ว คงไม่ใช่การสุ่มเลือกทั้งโลกหรอก
ลู่เซิงไม่ใช่คนหัวดื้อ นางไหลตามกระแส ปีนตามเสา นี่คือบทเรียนที่นางเคยเรียนรู้จากการต่อสู้กับสุนัขจิ้งจอกแก่ๆ ฝูงหนึ่ง
คว้าโอกาสที่คว้าได้ อย่าปล่อยให้หลุดมือแม้แต่ครั้งเดียว