"นี่คือคำแนะนำโลก ศึกษาดี ๆ"
จากส่วนลึกของมิติ มีหนังสือเรืองแสงเล่มหนึ่งบินเข้ามา มันบินไปหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เซิงโดยอัตโนมัติ แล้วก็เปิดหน้าหนังสือเอง
หน้าหนังสือที่ว่างเปล่าปรากฏตัวอักษรสีดำขนาดเท่าลูกอ๊อด
ลู่เซิงจำต้องก้มลงไปอ่านบนหนังสือ
ไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วตกใจ
ยิ่งอ่านยิ่งใจสั่น
นี่มันโลกที่มืดดำโหดร้ายและลึกซึ้งชัด ๆ
"โจรจดบันทึก" ฟังดูสิ
เอากับสิ
โลกที่พัวพันกับการขุดสุสานบรรพบุรุษ จะเป็นโลกที่จริงใจและมีมิตรภาพได้ยังไงกัน
ไม่ได้ ๆ เธอเป็นเยาวชนดีเด่นห้าประการ จะเข้าไปแบบไม่เตรียมตัวไม่ได้
นี่ไม่ใช่การทำภารกิจ นี่มันไปเป็นอาหารหมา
"งั้น ท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกที่รัก ฉัน หรือว่า 0537 ขอสกิลพระเอกได้ไหมคะ?"
ลู่เซิงยื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้จิบเข้าหากัน สื่อว่าเธอขอแค่บัฟเล็กน้อย
"โดยหลักการแล้วไม่อนุญาต"
"งั้นนอกหลักการ..."
"กฎคือกฎ ถ้าผู้ถูกเลือกให้แก้ไขประสบปัญหา เจ้าแห่งจิตสำนึกโลกสามารถให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสมได้"
"ขอบคุณท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกมากค่ะ"
เสียงกังวาน เธอกลัวเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกจะเปลี่ยนใจ รีบตอบรับทันที
"003 เจ้ารับผิดชอบ"
"รับทราบ ขอส่งท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลก"
เจ้าแห่งจิตสำนึกโลกกับเพื่อนร่วมงานอีกคนของ 003 เดินจากไป
ในมิติทั้งหมดเหลือเพียง 003 กับลู่เซิง
003 ลากอ่างน้ำออกมา
"เอา head จุ่มลงไป"
ลู่เซิงสูดหายใจลึก แล้วมุดหัวลงไปในน้ำ
ต่อหน้าเธอมีแสงสีทองวาววับ การ์ดนับไม่ถ้วนจมอยู่ก้นอ่าง การ์ดแต่ละใบบันทึกสกิลหรือไอเทมหนึ่งอย่าง
ลู่เซิงเลือกไปเลือกมา ชั่วขณะนึกไม่ออกว่าจะเลือกอันไหนดี
003 ไม่มีทางอนุญาตให้เธอเอาทั้งหมดแน่นอน
"คิดออกหรือยังว่าเลือกอะไร? ขอบอกไว้ก่อน เลือกได้แค่อย่างเดียว และต้องไม่เว่อร์เกินไป"
ตอนนี้ลู่เซิงมองเห็นการ์ดใบนั้น
มันถูกทับอยู่ใต้กองการ์ด เหลือเพียงมุมเดียวโผล่ออกมา
ตัวอักษรที่โผล่ออกมาทำให้เธอตาสว่าง
เอาเจ้านี่แหละ
"การ์ดพาร์ทเนอร์?"
003 ขมวดคิ้ว (ไม่ต้องถามว่าคิ้วมาจากไหน)
"การ์ดใบนี้มีความไม่แน่นอน ถ้าพาร์ทเนอร์ที่อัญเชิญมาเว่อร์เกินไปก็ต้องเรียกกลับ ในตอนนั้นเธอจะไม่ได้อะไรเลย"
ลู่เซิงพูดออกไปโดยไม่คิด: "งั้นเลือกพาร์ทเนอร์เองได้ไหมคะ"
"โดยหลักการแล้วไม่ได้"
"แต่ท่านผู้ดูแลคะ ฉันขอบัฟพระเอกก็เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จดีขึ้นนะคะ"
"บัฟที่ท่านให้วันนี้จะทำให้ฉันแก้ไขเนื้อเรื่องหลักได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ล้วนเพื่อผลงานของท่านเจ้าแห่งจิตสำนึกโลกทั้งนั้นเลยค่ะ"
"ที่เธอว่าก็มีเหตุผล"
003 ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยอมอ่อนข้อ
"งั้นแบบนี้ เธอระบุมาหนึ่งอย่าง เงื่อนไขคือต้องไม่เว่อร์เกินไป และต้องไม่ขัดกับกฎของโลกย่อย ไม่งั้นฉันยังต้องคอยอัปเดตแพตช์ให้เธอไม่หยุด"
"งั้นฉันขอทอมกับเจอร์รี่จากเรื่องทอมแอนด์เจอร์รี่"
นี่คือสิ่งที่ลู่เซิงคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ถ้าเลือกคนเป็นพาร์ทเนอร์ ตัวแปรเยอะเกินไปและอำพรางยาก แต่ทอมแอนด์เจอร์รี่ไม่เหมือนกัน พาไปเป็นสัตว์เลี้ยงได้เลย
กลัวก็แต่ผู้ดูแลจะไม่อนุญาต
ลู่เซิงรู้ดีถึงความสามารถของสองเทพเจ้าแห่งแนวคิดนั้น
เกินความคาดหมายของเธอ 003 ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
"เธอแน่ใจแล้วนะ จะเอาแมวหนึ่งตัวกับหนูหนึ่งตัวเป็นพาร์ทเนอร์?"
"นี่ไม่มีโอกาสกลับตัวแล้ว"
"แน่ใจและยืนยันค่ะ"
ลู่เซิงรีบตอบรับทันที
"ไปเถอะ เมื่อเธอไปถึงโลกใหม่ พาร์ทเนอร์จะถูกส่งไปหาเธอ"
"ลาก่อนท่าน 003"
ลู่เซิงกลัวว่า 003 จะทันคิดได้ รีบกระโดดลงบ่อเวียนว่ายไปทันที
ฮี่ ๆ โลกใหม่ ฉันมาแล้ว!
——————
เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้
ไม่คิดว่าไอดีเริ่มต้นที่ 003 ให้จะใช้งานได้ดีขนาดนี้ มาถึงก็ได้อยู่บ้านคนสำคัญของเรื่องเลย
เดิมทีในเนื้อเรื่องไม่มีตัวตนของเด็กกำพร้าญาติฝั่งนี้ เป็น 003 ที่แก้ไขเพิ่มเติมในระบบหลังบ้านเอง
เพราะโลกที่เกิดจากนิยายหรือสื่อบันเทิง ไม่มีคำบรรยายเฉพาะเกี่ยวกับคนและเรื่องนอกเนื้อเรื่อง ทุกอย่างเป็นแบบตายตัวและจางหาย
แบบนี้ถ้าอยากแทรกคนหนึ่งคนเข้าไป ขอแค่ชีวิตและภูมิหลังของคน ๆ นั้นสอดคล้องกับเหตุผลต้นปลายและโลกทัศน์ และไม่กระทบเนื้อเรื่อง ก็อนุญาตให้ทำได้
เรื่องปากท้องที่อยู่อาศัยจัดการแล้ว ทีนี้ต้องคิดว่าจะทำภารกิจยังไง
เพราะตัวตนของเธอเป็นของปลอม ดังนั้นถ้าเซี่ยอวี้เฉินเกิดใหม่จริง ในความทรงจำชาติก่อนของเขาจะไม่มีลู่เซิง
แต่วันนี้ลู่เซิงสังเกตเซี่ยอวี้เฉินแล้ว สีหน้าและการเคลื่อนไหวของเขาไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่คนที่เกิดใหม่แต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา ไม่แน่ว่าจิ้งจอกเฒ่าอาจกำลังเล่นละครให้เธอดู
ตอนนี้ห่างจากเนื้อเรื่องหลักอีกครึ่งปี คนอื่น ๆ ยังไม่ต้องรีบ
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องยืนยันก่อนว่าเซี่ยอวี้เฉินเกิดใหม่หรือไม่ ถึงจะเดินหมากต่อไปได้
แต่ก่อนอื่น เธออาจต้องแก้ปัญหาการอยู่ร่วมกันของแมวตัวหนึ่งกับหนูตัวหนึ่งก่อน
ลู่เซิงฟังเสียงวิ่งไล่จับที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ข้างหลัง รู้สึกได้ว่าแก้มร้อนผ่าว
"เงียบ!"
"ทอม วางแจกันในมือลง แจกันใบนี้นายทำงานใช้หนี้ 100 ปีก็ยังใช้ไม่หมด"
"เจอร์รี่ วางถ้วยชาลง ถ้วยนี้ซื้อชีสให้นายกิน 500 ปีก็พอ"
แมวกับหนูเคลื่อนไหวอย่างแข็งทื่อและระมัดระวัง วางของโบราณลง แล้วเอามือทั้งสองไปไว้ข้างหลัง ยิ้มกว้างเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "ฮี่ ๆ"
ลู่เซิงถอนหายใจยาว พาร์ทเนอร์มีทั้งข้อดีและข้อเสีย การเลือกทอมกับเจอร์รี่ก็ต้องคอยจัดการเรื่องการอยู่ร่วมกันของพวกมัน
โชคดีที่ไม่เรียกหมานั่นมาด้วย ไม่งั้นที่นี่จะกลายเป็นสมรภูมิสงครามโลกยุคทศวรรษ 1940 ไปแล้ว
——————
ยามดึก ทุกอย่างเงียบสงัด
ลู่เซิงหลับไปแล้วตั้งแต่หัวค่ำ
เธอใช้เวลาทั้งบ่าย ห่อของเปราะบางทั้งหมดในห้องใส่ตู้ให้เรียบร้อย ของโบราณก็ให้สจ๊วตแพ็กห่อขนออกไปหมดแล้ว
แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ เธอยังใช้กระดาษกันกระแทกหุ้มส่วนที่อาจขีดข่วนอย่างมิดชิด
ลู่เซิงไม่อยากให้วันดีคืนดีกลายเป็นคนหนี้ท่วมหัว
ทั้งห้องแม้จะว่างเปล่าแต่อบอุ่นใจผิดปกติ
อืม กระเป๋าสตางค์ก็ปลอดภัยมาก
ทอมนอนบนที่นอนแมวใหม่ที่ส่งมาถึงตอนบ่าย พลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ
ที่นอนใหม่นุ่มและสบาย แต่ว่าท้องมันร้องจ๊อก ๆ
อาหารแมวที่ส่งมา ทอมกินไปไม่กี่คำ เขาคิดแต่กับข้าวบนโต๊ะอาหาร น้ำลายไหลเปียก
ลู่เซิงเพราะต้องเลือกโรงเรียน เลยไม่ได้ทานข้าวในลานบ้านตัวเอง แต่ทานที่ห้องอาหาร
กับข้าวที่ตกลงไว้จะแบ่งให้ทอมก็หายไปกับตา
ในความมืดมีดวงตาสีเหลืองโตสองดวงสว่างขึ้น
ทอมย่อง ๆ ก้าวออกจากที่นอนแมว เดินสองก้าว ก็หันกลับไปมอง
ลู่เซิงพลิกตัว ทอมยืนนิ่งทันที
จนกระทั่งลมหายใจของลู่เซิงกลับมาสม่ำเสมอ ทอมเช็ดเหงื่อ แล้วเดินต่อไปทางประตู
ลู่เซิงพลิกตัวอีกครั้ง ทอมหยุดอีก
แล้วก็เดินต่อไปอีก
ลู่เซิงพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทอมตกใจจนขนตั้งชัน
ทอมเอามือกุมหัวใจที่เกือบจะกระโดดหลุดออกจากอก ความรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด
ปรากฏว่าเป็นแค่ละเมอ อีกครั้งที่ตกใจฟรี ๆ
กว่าจะเดินมาถึงหน้าประตู
ทอมค่อย ๆ เปิดประตูห้อง
ที่หน้าประตูมีร่างสีน้ำตาลตัวเล็ก ๆ ยืนทักทายเขาอยู่
"อ๊ะ—อึ๋ม"