ที่แท้ก็เป็นเจอร์รี่นี่เอง
มันมองทอมอย่างเอาเรื่อง กลัวว่าลู่เซิงจะถูกปลุกให้ตื่น
จากนั้นทั้งคู่ก็เขย่งปลายเท้า ย่องออกจากลานบ้านอย่างเบามือ
ทอมเดินตามกลิ่นที่ได้กลิ่นตอนกลางวันจนมาถึงครัว
วินาทีที่เปิดตู้เย็น ดวงตาของทอมกลายเป็นรูปอาหาร
อาหารสารพัดอย่างถูกยัดเข้าอกทีละอย่าง ซ้อนกันสูงเกินหัวทอม
เจอร์รี่ก็กอดอาหารเต็มอกเหมือนกัน
หออาหารที่ซ้อนกันสั่นไหวจะล้ม ทอมเงยหน้ามอง แล้วก็โยกซ้ายทีขวาที ต้องคอยระวังเท้าด้วย
ไม่ทันระวัง สะดุดธรณีประตู
“แคร่ก ตูม เปรี๊ยะ!”
อาหารกระจัดกระจายเต็มพื้น น้ำยางซึมลงไปตามพื้นไม้
ทอมเอามือปิดหน้าด้วยความตกใจ ดูยังกับนางแบบในภาพ “เสียงกรีดร้อง”
เจอร์รี่ก็ตกใจจนวิญญาณแทบกระเจิดกระเจิง วางอาหารในมือลงแล้วรีบช่วยทอมเก็บของบนพื้น
ทอมตั้งใจจะใช้ผ้าเช็ดถูคราบน้ำมันบนพื้น แต่กลับเห็นพื้นขาวโพลนไปหมด
มองดีๆ อ้าว! มันคือผ้าที่ใช้ทาสีขาวนี่เอง
ก้มลงมองอีกที มือ หน้า ตัว เต็มไปด้วยสีขาวไปหมด
“ใครอยู่ตรงนั้น!”
มีคนเดินมา
ทอมกับเจอร์รี่ยิ่งวุ่นวายไม่เป็นท่า
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วกลายเป็นเสียงวิ่งที่เร่งรีบ
ทอมจำใจยัดเครื่องมือก่อเหตุในมือเข้าไปหลังประตู แล้วตัวเองก็หลบเข้าตู้
เจอร์รี่ก็เล็ดลอดเข้าไปในรอยแตกตามมุมกำแพง
ประตูครัวถูกผลักเปิด ไฟฉายส่องเข้ามา
เป็นคนรับใช้ที่เลิกงานดึกวันนี้
เป็นเด็กหนุ่มหน้าใหม่ที่ชอบพูดพล่อยๆ คนนั้นอีก
เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อจ้าวต้าเป่า
ต้าเป่าเลิกงานแล้วกำลังจะกลับ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากในครัว
แสงไฟฉายส่องสำรวจทั่วครัวอย่างระมัดระวัง
ทอมกับเจอร์รี่ต่างพากันหลบลึกเข้าไปในที่ซ่อนพร้อมกัน
เด็กหนุ่มไม่เห็นความผิดปกติอื่นใด เห็นแต่ข้าวของและสีขาวที่เลอะพื้น
ครัวโดนขโมยหรือยังไง?
“แกทำอะไรอยู่?”
จ้าวต้าเป่าหันไปมอง อ้าว! ที่แท้ก็เซี่ยอวี้เฉินนี่เอง
เซี่ยอวี้เฉินสวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็ก ตัวยังมีไอเย็นของรัตติกาลติดอยู่
จ้าวต้าเป่าอาศัยแสงจันทร์กับแสงไฟฉาย มองเห็นรอยเปื้อนสีเข้มที่ชายกางเกงของเซี่ยอวี้เฉินอย่างเลือนราง
ประกอบกับกลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวมาจางๆ
จ้าวต้าเป่ากลืนน้ำลาย นึกถึงข่าวลือที่ได้ยินก่อนเข้ามาอยู่ในตระกูลเซี่ย
ข่าวลือว่าตระกูลเซี่ยแต่ก่อนทำอาชีพสกปรกมาก่อน ถึงตอนนี้จะล้างธุรกิจให้ขาวสะอาดแล้ว แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ไม่อาจเปิดเผยได้
จ้าวต้าเป่ารู้สึกว่านั่นดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ข่าวลือ
เขาลดเสียงลง ตอบอย่างนอบน้อม
“ท่านประธานครัวดูเหมือนโดนขโมยครับ”
เซี่ยอวี้เฉินก็เห็นคราบสกปรกบนพื้นเหมือนกัน
จ้าวต้าเป่าคิดถึงขโมยเป็นอย่างแรกก็เป็นเรื่องปกติทางจิตวิทยา แต่เซี่ยอวี้เฉินคิดมากกว่านั้น
เขาสงสัยว่ามีศัตรูแอบเข้ามา เรื่องวุ่นๆ ในครัวตอนนี้ก็เป็นเพียงอุบายบังตา
“คงเป็นตอนกลางวันมีคนเก็บไม่สะอาด ไม่เป็นไรหรอก แกกลับไปเถอะ”
เซี่ยอวี้เฉินส่งจ้าวต้าเป่ากลับไป แล้วหมุนตัวกลับอย่างไม่แสดงท่าที
“เฮ้อ——”
ทอมกับเจอร์รี่ปาดเหงื่อบนหัว
พวกมันโผล่ออกมาจากที่ซ่อน เจอร์รี่โบกมือเรียกทอมอย่างลึกลับ ส่งสัญญาณให้ทอมขยับเข้ามาใกล้
ทอมยื่นหูเข้าไปใกล้หัวเจอร์รี่
เจอร์รี่กระซิบกระซาบอยู่ข้างหูทอมอยู่พักหนึ่ง ทอมพยักหน้าไม่หยุด
แล้วทั้งคู่ก็แอบตามเซี่ยอวี้เฉินที่เดินนำหน้าไปเงียบๆ
อาศัยเสาเรียงรายเป็นที่หลบซ่อน ทอมกับเจอร์รี่โผล่แต่หัวออกมาสังเกตคนข้างหน้า
เซี่ยอวี้เฉินหยุดฝีเท้ากะทันหัน
ทั้งคู่ตกใจรีบหลบกลับไปหลังเสา
ทอมรีบร้อนจนชนกระถางต้นไม้ข้างๆ กระถาง sway ไปมาจะล้ม
ทอมตกใจจนตาแทบถลนออกมา รีบพุ่งตัวไปรับ
วินาทีก่อนจะถึงพื้น รับไว้ได้ทันพอดี
ทอมค่อยๆ วางกระถางต้นไม้กลับที่เดิม
พอหันไปดูอีกที ข้างหน้าไม่มีเงาของเซี่ยอวี้เฉินอีกแล้ว
ข้างหน้าเป็นมุมตึก ถ้าเซี่ยอวี้เฉินเลี้ยวหรือเดินออกจากลานบ้าน ต้องเห็นแน่ๆ
แต่ทอมกับเจอร์รี่ไม่มีใครเห็นว่าเขาเดินไป
คนเป็นๆ ทั้งคน หายไปต่อหน้าต่อตา
ทอมควบคุมจินตนาการที่แล่นไปไกลของตัวเองไม่ไหวแล้ว ฟันเริ่มกระทบกันเอง ขนเริ่มตั้งชันเล็กน้อย
วินาทีนั้น ความเย็นวาบวิ่งจากก้นกบขึ้นไปจนถึงกระหม่อม
สุดท้ายไปจับตัวแข็งเป็นก้อนน้ำแข็งก้อนโตที่หาง
เจอร์รี่ยืนกอดอกคิด
สู้กันมานาน มันเข้าใจทอมดี สัญชาตญาณของแมวแม่นยำจนน่ากลัว ทอมจะไม่มีทางมีอาการแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่นอน
เหนือหัวเจอร์รี่มีหลอดไฟดวงเล็กๆ ผุดขึ้น มันคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
ท่ามกลางสายตางงงวยของทอม เจอร์รี่ผลักกระถางต้นไม้ที่เพิ่งวางดีๆ ให้ล้มลงทันที
เสียงแตกกระจ่างใสในราตรีที่เงียบสงัด ใหญ่โตราวกับเสียงระเบิด
จากนั้นเจอร์รี่ก็ลากทอมไปตามเงามืดใต้ชายคา พุ่งเข้าไปซ่อนในซอกระหว่างกำแพงสองด้านตรงมุมตึกอย่างรวดเร็ว
ใครๆ ก็รู้ดีว่า แมวเป็นสัตว์ที่ยืดหยุ่นได้ดั่งของเหลว
ทอมเคลื่อนตัวไปมาในซอกแคบได้อย่างง่ายดาย เจอร์รี่ไม่ต้องพูดถึง
ทอมอยากจะถามอะไรบางอย่าง เจอร์รี่ยกนิ้วชี้ขึ้นจ่อที่ปากเป็นสัญญาณให้เงียบ
พวกมันรออยู่ในซอกนั้นนานมาก จนทอมเริ่มหาวไม่หยุด เปลือกตาหย่อนลง
วินาทีนั้น หูแมวขยับเล็กน้อย
ทอมได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา
เบามาก เบามาก คนที่มานั้นตั้งใจลดเสียงฝีเท้าลงอย่างชัดเจน
ทั้งคู่มีสมาธิขึ้นมาทันที
แอบโผล่หัวไปดู ที่แท้ก็เซี่ยอวี้เฉินนั่นเอง
เขายืนอยู่หน้าต้นไม้ที่ล้ม ใบหน้าคล้ำมืด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จากนั้นก็เดินออกจากลานบ้านต่อไป
ทอมกับเจอร์รี่แอบตามหลังเขาต่อไป
คราวนี้ทั้งคู่ไม่กล้าห่างเกินไป กลัวคนจะหายอีก เลยแนบชิดมาก
ทันใดนั้น เซี่ยอวี้เฉินหันซ้ายทันที
ทอมกับเจอร์รี่ที่อยู่ทางซ้ายหลังรีบวิ่งไปทางขวา
เซี่ยอวี้เฉินหันขวาทันที
แมวกับหนูก็เคลื่อนย้ายไปทางซ้ายในพริบตา
แล้วเดินต่อไปอีกพัก
เซี่ยอวี้เฉินหมุนตัว180องศา ทอมกับเจอร์รี่กระโดดขึ้นไปบนคานทันที
ระหว่างที่โอนเอนไปมา หางของทอมก็ห้อยลงมา
อยู่ตรงข้างแก้มของเซี่ยอวี้เฉินพอดี
ขนแมวอันฟูฟ่องปลิวไสวเบาๆ ต้องสายลม
มือของเซี่ยอวี้เฉินยื่นออกไปราวกับกรงเล็บเหยี่ยว หมายคว้าเงาดำที่แกว่งไกวนั้น
ทอมรีบดึงหางกลับมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เซี่ยอวี้เฉินคว้าน้ำเหลว
เขาค่อยๆ ดึงไม้เท้าลายมังกรออกจากเอวด้านหลัง แล้วเงยหน้าขึ้นแทงขึ้นไปบนหัวทันที
ผลปรากฏว่าคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง
บนคานว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
ผีสิ้น!!
ในความมืด ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย
บนใบหน้าที่เคยสงบสุขุมตลอดเวลา มีรอยตกตะลึงแปลกตาเพิ่มขึ้นมา
ถ้าหวูเสียอยู่ที่นี่ คงได้ถ่ายภาพประวัติศาสตร์อันน่าอัปยศของเพื่อนซี้คนนี้ไว้เป็นที่ระลึกแน่ๆ
เซี่ยประธานผู้สง่างามและสงบเยือกเย็น เคลื่อนไหวร่างกายแข็งทื่อเดินออกจากลานบ้าน
ประสบการณ์คืนนี้คงเพียงพอให้เขาจดจำไปอีกนาน
——————
“สรุปว่า พวกแกออกไปแกล้งเซี่ยอวี้เฉินกลางดึกงั้นเหรอ?”
ลู่เซิงดูทอมกับเจอร์รี่เล่าฉากทั้งหมดอย่างมีชีวิตชีวา หัวเราะจนยืนแทบไม่ไหว
ถึงแม้แต่เซี่ยอวี้เฉินผู้เด็ดขาดก็ยังเอาเรื่องทอมกับเจอร์รี่ไม่ได้
“ฉันว่า ตอนนี้สิ่งที่เซี่ยอวี้เฉินอยากทำที่สุดก็คือไล่ผีทั้งบ้านเซี่ย”
ทอมกับเจอร์รี่สบตากัน ก็หัวเราะจนต้องตบขาตัวเอง
ทันใดนั้น เจอร์รี่นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
แล้วใช้ภาษากายเล่าฉากในครัวเมื่อคืนนี้
“แกหมายความว่า เมื่อคืนตอนเซี่ยอวี้เฉินกลับมา ตัวมีกลิ่นคาวเลือด?”