เซี่ยอวี่หลี่นี่กำลัง...อ้อนเธออยู่เหรอ?
พระเจ้า เขาทำแบบนี้น่ารักมาก น่ารักมาก น่ารักมากเลยนะ
เสิ่นปิงฉือใจละลายไปหมด ใช้นิ้วลูบไล้แก้มของเขาเบาๆ "ได้สิ แค่คุณเป็นเด็กดีก็พอ"
ภาพนี้ทำให้คนอื่นๆ มองด้วยความตะลึงงัน เจียงซือเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น ดูตกใจมาก
ผู้ชายอย่างเซี่ยอวี่หลี่ เป็นที่รู้กันดีว่าเลือดเย็นและไร้เยื่อใย บุคลิกภายนอกที่สุภาพอ่อนโยนเป็นแค่หน้ากากของเขา ทุกคนรู้ดี ตัวตนจริงๆ ของเขาคือคนที่คาดเดาไม่ได้
ก่อนหน้านี้เธอก็พอรู้แก่ใจว่า เขาอาจจะเป็นเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ลึกๆ แล้วหยิ่งยโสและสูงส่ง ต้องการให้คนอื่นประจบประแจง ต้องเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้ก่อนถึงจะได้
แต่ใครจะไปคิดว่า เซี่ยอวี่หลี่จะมีมุมแบบนี้ได้?
เขาหน้าแดง ซุกหน้าลงบนฝ่ามือของผู้หญิง โดยไม่สนใจสายตาผู้คนมากมาย แค่ทำท่าทางน่าสงสารใส่เสิ่นปิงฉือเท่านั้น
พระเจ้ารู้ดีว่าก่อนที่เสิ่นปิงฉือจะมา เขาดุร้ายและไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ขนาดไหน รวมถึงปู่ของเธอด้วย เกือบสิบคนรุมกดดันเขา แต่เขากลับตอบกลับไปสั้นๆ ไม่กี่คำว่า "ไม่ได้"
"ใครที่กล้าดียังไงเป็นศัตรูกับตระกูลเซี่ยและตระกูลเสิ่น พวกคุณลองดูก็ได้"
กร่างและหยิ่งขนาดนั้นนะ แล้วตอนนี้ล่ะ มาตีหน้าใสซื่อต่อหน้าเสิ่นปิงฉือเสียได้
นี่เสิ่นปิงฉือกำลังฝึกหมาอยู่รึไง?
แค่ขาดไปนิดเดียวที่คล้องโซ่ไว้ที่คอของเซี่ยอวี่หลี่แล้วใช่ไหม?
เจียงถังยังคงพูดต่อว่า "ฉันคิดว่าอวี่หลี่เหนื่อยแล้วเลยให้หลานสาวไปส่ง คุณเสิ่นอย่าเข้าใจผิดนะ"
เสิ่นปิงฉือโอบไหล่ของเซี่ยอวี่หลี่ไว้ เชยคางขึ้น งอแงอย่างเปิดเผย "ฉันจะเข้าใจผิดแล้วยังไง?"
เธอมองดูทุกคนในห้องรอบหนึ่ง ประกาศให้โลกรู้ ไม่ไว้หน้าผู้ใดเลย:
"วันนี้ฉันเสิ่นปิงฉือขอบอกไว้เลย ฉันไม่ยอมให้เพศตรงข้ามคนไหนนอกจากฉันเข้าใกล้คู่หมั้นของฉันภายในระยะสองเมตร ถ้าใครเข้าใกล้ ฉันจะตบหน้าคุณให้รู้แล้วรู้รอด เข้าใจไหม?"