ปิงฉือ ปิงฉือ เธอไม่ได้คิดแค่ครั้งเดียวว่า ไม่มีใครเรียกชื่อเธอได้เพราะเสนาะหูขนาดนี้ ราวกับสะกดจิตวิญญาณได้ง่ายๆ
เสียงทุ้มนุ่มลึกเหมือนเชลโลของชายหนุ่ม หรูหรามีระดับ ยามเรียกชื่อเธอ ยังแฝงไว้ด้วยความสนิทสนมใกล้ชิดที่ราวกับมีเพียงเธอเท่านั้นที่สัมผัสได้
น่าเสียดาย เขาไม่ค่อยเรียกเธอว่าปิงฉือ มักจะเรียกคุณหนูเสิ่นซะมากกว่า
หูของเสิ่นปิงฉือชาไปหมด ในใจรู้สึกอึนๆ คิดในใจว่า อยากให้เขาเลิกเรียกเธอว่าคุณหนูเสิ่นเสียที
"เซี่ยอวี่หลี่ ตอนนี้คุณอยู่ไหน" เธอค่อนข้างเป็นห่วงเขา ดูเหมือนเขาจะเมา
คนอย่างเขา จะเมาได้เหมือนกันหรือ
เซี่ยอวี่หลี่ถอนหายใจเบาๆ ผ่านปลายสาย ใช้นิ้วมือสองนิ้วบีบสันจมูก ไม่ตอบกลับมา ตอนนั้นเองเสียงของเหยียนถิงก็ดังขึ้น
"คุณหนูเสิ่น คุณเซี่ยเมาแล้วครับ ผมจะส่งที่อยู่ไปให้ รบกวนคุณมารับทีนะครับ"
เมามากขนาดนี้เลยหรือ เซี่ยอวี่หลี่กำลังทำอะไรอยู่
เสิ่นปิงฉือตอบตกลง เปิดตู้เสื้อผ้า ไม่เหมือนสองสามครั้งก่อนที่มาเยือนตระกูลเซี่ย ภายในตู้เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่เซี่ยอวี่หลี่จัดการหาให้เธอ
เนื่องจากเขายังเดาสไตล์การแต่งตัวของเธอได้ไม่แม่นนัก เสื้อผ้าในนี้จึงค่อนข้างมีสไตล์ที่หลากหลาย
เธอไม่มีเวลามาเลือก หยิบเอาโค้ทสีขาวตัวหนึ่งมาใส่แบบขอไปที จัดการเสร็จก็ออกจากบ้าน ก่อนออกไปก็เจอหลิงชิงเหลียนพอดี หล่อนกำลังรดน้ำดอกไม้อยู่ที่ขอบหน้าต่าง
"อืม ปิงฉือ ดึกดื่นป่านนี้แล้วจะออกไปข้างนอกหรือจ๊ะ"
เสิ่นปิงฉือหยุดฝีเท้าลงชั่วขณะ เอื้อมมือไปดึงกระเป๋าสีชมพูใบเล็กตรงหัวไหล่ "อ๋อ ค่ะคุณน้า อวี่หลี่เมาน่ะค่ะ หนูจะไปรับเขากลับ"