เมื่อมองใกล้ๆ ใบหน้าของเซี่ยอวี่หลี่ก็ยังคงไร้ที่ติ ราวกับเทพพุทธในแดนต้องห้าม สูงส่งและไม่เปื้อนฝุ่น
ในยามปกติเขามักจะอ่อนโยนและมีมารยาท แต่เมื่อเขาหลับตาและเข้าสู่ห้วงนิทรา ใบหน้าที่แท้จริงของเขาก็เผยให้เห็นถึงความคมคายและเฉียบขาด ที่แท้เขาไม่ได้มีความอ่อนโยนมาแต่กำเนิด
เมื่อขาดการควบคุมมารยาทและสายตาที่จงใจควบคุม เขาก็เหลือเพียงใบหน้าที่ตรงไปตรงมา ทรงพลังและดุดันที่สุด ดวงตาเรียวยาวดุจคมมีดน้ำแข็ง
ดวงตาของเขาเย็นเยียบและหนาวเหน็บ ราวกับหิมะบนยอดเขาเดียวดาย และแสงจันทร์หลังฝน
เสิ่นปิงฉือมองจนใจลอยไปหลายครั้ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
นี่ดูเหมือนตัวตนดั้งเดิมที่แท้จริงของเขา
ถอดการเสแสร้ง การป้องกัน ความระแวง เปิดประตูรับอย่างเต็มที่ เซี่ยอวี่หลี่ที่แท้จริง
เธอหายใจเบาๆ อยากรู้ว่านี่คือความจริงหรือความฝัน หากเป็นความฝัน เธออยากจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย และชื่นชมเซี่ยอวี่หลี่เช่นนี้ตลอดไป
เขาเช่นนี้ดูเหมือนมีความเปราะบางที่น่าหลงใหล ซึ่งปลุกเร้าความรู้สึกทารุณที่เลวร้ายที่สุด น่าอับอายที่สุด ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ—เธออยากเล่นกับเขา
เล่นจนพัง
เขาจะถูกเล่นจนพังได้ไหมนะ?
เธอมีเพื่อนสาวหลายคน เลี้ยงดูหนุ่มรูปงามไว้หลายคน มักจะบอกกับเธอว่า ผู้ชายต้องถูกฝึกให้รู้ตลอดเวลาว่าใครคือเจ้านายของพวกเขา
สิ่งที่ต้องทำที่สุด ก็คือเล่นกับพวกเขา
เล่น? เล่นยังไง?
เสิ่นปิงฉือทำไม่เป็น
ก่อนหน้านี้เธอดูถูกเรื่องแบบนี้ แต่ตอนนี้ เธอค้นพบจริงๆ ว่าตัวเองทำไม่เป็น