ช่างไร้สาระจริงๆ
เซี่ยอวี่หลี่วางแผนอะไรกับเธอ?
ใช่ ต้องเป็นเพราะสายตาเขาอ่อนโยนเกินไป ดูมีประกายความเป็นพ่อมากเกินไป
เธอเก็บความไม่พอใจไว้แล้วเหลือบมองเขา คิดในใจว่าทำไมเขาถึงมองเธอแบบนั้น?
ยังพูดจาอ่อนหวานขนาดนั้นอีก
“ไม่มีอะไร” เสิ่นปิงฉือก้มหน้าแล้วเตะรองเท้าส้นสูง
เซี่ยอวี่หลี่เริ่มงุนงงกับเธอมากขึ้นทุกที นี่เธอโกรธอีกแล้วเหรอ?
เขาถือว่าตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ชำนาญในการสังเกตสีหน้าท่าทาง ทุกสิ่งสกปรกในโลกธุรกิจไม่เคยรอดพ้นสายตาเขา อันตรายและความไม่ดีใดๆ ที่อาจแฝงตัว ล้วนถูกเขารับรู้ไว้ล่วงหน้าอย่างเฉียบไว
แต่ตอนนี้?
เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเสิ่นปิงฉือกำลังคิดอะไรอยู่
หรือมันจะเป็นอย่างที่ว่า: ใจหญิงยากแท้หยั่ง เปรียบดังเข็มในท้องทะเล?
—
ชายสามคนอาบแดดบนชั้นบนสุด ดื่มไวน์แดง หลูซือซางเป็นเจ้าภาพ รินดื่มเองหนึ่งแก้ว แล้วเอนกายบนเก้าอี้ อย่างสบายอารมณ์
ใบหน้าเขาดูก้าวร้าวมาก แม้จะแฝงความหม่นหมอง นัยน์ตาคมกริบ เปลือกตาปรือต่ำ แต่งตัวลำลอง เสื้อยืดดำ กางเกงดำ เน้นให้เห็นกล้ามอกกว้าง จุดบุหรี่สูบ
“จินไป๋ ไม่พาเพื่อนหญิงมาด้วยล่ะ?”
เสิ่นจินไป๋ยิ้มสบายๆ หมุนแก้วไวน์ “ไม่มี ก็เลยไม่พามา”
เขาไม่ชอบพาผู้หญิงมั่วๆ มาอยู่ข้างตัว มันวุ่นวาย และน่าขยะแขยง
เขาคิดที่จะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ภรรยาในอนาคต
จะมีพวกผู้หญิงมากมายมารุมล้อมเขาได้อย่างไร?
หลูซือซางเลิกคิ้วเล็กน้อย พยักหน้า “ในพวกเราสามคน มีเพียงอวี่หลี่ที่สร้างครอบครัวแล้ว”
เซี่ยอวี่หลี่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไทสีเขียวเข้ม แต่งตัวเนี้ยบกริบ ดูแข็งทื่อ นั่งบนเก้าอี้หลังตรง แก้ไขเขาอย่างไม่เบื่อหน่าย “แค่หมั้นกันเท่านั้น”