ใครที่มีสมองก็คงรู้ว่าเธอกำลังโกรธ ถ้าเป็นพี่ชายของเธอ ไม่ต้องให้เธอเตือน ก็คงรีบมาปลอบเธอตั้งแต่แรกแล้ว
แต่นี่ล่ะ? ดันจะถามประโยคที่เกินความจำเป็นมา
หมายความว่าไง
เธอไม่อยากเดาความคิดของเขาเลยนะ
“ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย” เสิ่นปิงฉือพูดงึมงำ ยกหัวขึ้นสูงขึ้น ร้อนรุ่มในอก รู้สึกไม่กระปรี้กระเปร่า
ที่จริงแล้ว เธอโกรธจะตาย
แต่เธอก็ไม่ยอมพูดออกมา
คนอื่นจะต้องเดาใจเธอ เซี่ยอวี่หลี่ก็ควรทำแบบนั้นสิ
เธอมีความเย่อหยิ่งเกินไป ยกหัวสูงกว่าหางนกยูงตลอดเวลา สร้อยไข่มุกที่คอเปล่งประกาย เสริมความงามอันน่าทึ่งของเธอ
เซี่ยอวี่หลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่ได้ยิน น้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด ฉันแค่ให้ผู้ช่วยเก็บของพวกนี้ให้คุณ ไม่อยากให้คุณเหนื่อยเกินไป”
หืม? อย่างนั้นเหรอ?
ไม่น่าเลยนะ
แล้วทำไมเขาพูดจาอ่อนหวานขนาดนี้ล่ะ?!
เสิ่นปิงฉือหันหน้ากลับมาเร็ว เหมือนกำลังสำรวจเขา โอ๊ะ ไม่ใช่ แอบสำรวจเขา ไม่ยอมละทิ้งความเย่อหยิ่งของตัวเอง “ใช่.....เหรอ?”
เซี่ยอวี่หลี่เหมือนปลอบเด็ก มีรอยยิ้มที่มุมปาก “ใช่ ข้าวของของคุณ ฉันจะไม่แตะต้องตามอำเภอใจ”
ทิ้งเสื้อผ้าเธอ? ยิ่งเป็นไปไม่ได้
เซี่ยอวี่หลี่ช่วยเขี่ยเส้นผมที่ข้างหูให้เธอ ทำอย่างลื่นไหล ตรงไปตรงมา เธอหน้าแดง กัดริมฝีปาก เขาเตือน “ต้องไปกันแล้ว รถรออยู่ข้างล่าง”
“ต้องไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ไม่ใช่บอกว่าพรุ่งนี้ค่อยไป?”