หยาดน้ำใสไหลรินลงมาตามผิวพรรณผุดผาดของเสิ่นปิงฉือ รอยน้ำนั้นสอาดใส ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อจากการอาบน้ำ สวมเสื้อคลุมสีขาวบางเบา ราวกับนางพญาดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำ กำลังซ่อนหน้าด้วยความเขินอาย
เสิ่นปิงฉือเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาช้าๆ จึงรีบเอามือป้องหน้าอก "คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?"
ทำไมเธอถึงมักจะมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ต่อหน้าเขาอยู่เรื่อยเลยนะ
เซี่ยอวี่หลี่เบือนสายตาหลบไป น้ำเสียงนิ่งสงบ "คืนนี้รีบพักผ่อนเถอะ อย่าออกไปข้างนอก"
ก็แค่มาพูดเรื่องนี้เนี่ยนะ จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะออกไปไหนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับเกิดอยากรู้ขึ้นมา "ทำไมล่ะ?"
เซี่ยอวี่หลี่เปล่งเสียงทุ้มต่ำอย่างช้าๆ เพียงประโยคเดียวว่า "ก็เพื่อเห็นแก่คุณเสิ่น"
มีพิรุธแน่ๆ
เซี่ยอวี่หลี่พยักหน้าลงเล็กน้อย "รีบนอนเถอะ"
ก่อนที่จะจากลา เซี่ยอวี่หลี่ยังหันกลับมามองเธออีกครั้งอย่างลึกซึ้ง "คุณเสิ่น ต่อจากนี้อย่าเปิดประตูให้ใครตามอำเภอใจ"
เริ่มจะอบรมเธออีกแล้ว แค่เผลอปุ๊บก็พูดทันที เสิ่นปิงฉือเบ้ปาก แสดงความไม่พอใจต่อการอบรมของเขา แล้วพึมพำเบาๆว่า "คุณนั่นแหละไม่ใช่ใครอื่น"
เท้าของเซี่ยอวี่หลี่ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็ทำสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ แล้วเดินจากไป
เขาพึ่งก้าวออกไปไม่ทันไร ตรงระเบียงทางเดินก็มีเสียงแมวร้องขึ้นมา เสิ่นปิงฉือหูดี รีบเดินไปดูก็พบว่าเป็นแมวน้อยน่ารักตัวหนึ่งจริงๆ!
เธอพึ่งวิ่งเข้าไปใกล้ เจ้าแมวตัวนั้นกลับวิ่งหนีไปเสียอย่างนั้น!
—
แก้มของซ่งว่านซูถูกเขาบีบจนเจ็บแสบ ดวงตาหวานมีหยาดน้ำตาคลอระยิบ หางตากร่ำไปด้วยสีแดงก่ำ หลูซือซางเองก็รู้สึกตัวว่าตัวเองแสดงอาการรุนแรงเกินไป จึงคลายมือออก "ขอโทษ"
หลูซือซางนั่งลงบนเก้าอี้ หลับตาลงหนักๆ หนึ่งครั้ง ข้อนิ้วกดคลึงอยู่บนสันจมูก แสดงถึงความอ่อนล้าอย่างสุดซึ้ง "ว่าไง เรื่องของเธอกับไอ้จางชิวนั่นมันเป็นมายังไงกันแน่"