เสิ่นปิงฉือป่วย ที่แท้เธอก็ป่วยจริงๆ เธอนึกว่ามากสุดก็แค่หิวเกินไป
สมัยก่อนตอนเรียนเต้น หิวจนท้องติดหลังเป็นเรื่องปกติ ตอนนั้นเธอกับเพื่อนๆ ซ่อนขนมในหอพัก โดนครูจับได้ ทำโทษให้ใส่ชุดวอร์มเหงื่อเต้นหลายชั่วโมงเพื่อลดน้ำหนัก
ทุกวันเหนื่อยจนแทบเป็นอัมพาต หิวจนตาลาย กลับถึงหอ เธอยังสอนพวกสาวอังกฤษเล่นไพ่ได้อีก
ตอนนี้คิดดู ตอนนั้นแม้จะลำบาก แต่โดยรวมก็มีความสุข คนเราเมื่อได้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย
ชีวิตส่วนใหญ่ต้องทุ่มเท แต่ไม่ใช่ทุกการทุ่มเทจะได้รับผลตอบแทนที่สมควร มันเป็นของหายากเสมอ
ดังนั้นเธอจึงทะนุถนอมทุกสิ่งที่ตัวเองมี ไม่เคยละเลยการฝึกเต้น
เมื่อก่อนเธอฝัน มักจะฝันถึงความกลัวตอนเช้าไปที่ห้องเรียนชั่งน้ำหนักแล้วเกือบไม่ผ่าน
ตอนนี้
เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ดับไม่ลง ไหม้ไม่หมด ร้อนจนทรมานไปทั้งตัว คอแห้งเจ็บ และข้างๆ มีก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่ มันยังดูสวยมากๆ ทั้งก้อนใสแวววาว เหมือนสะท้อนแสงจันทร์เยือกเย็น
ในใจเธอดีใจ วิ่งเข้าไป กอดมันทันที เย็นลงทันใด
แต่น้ำแข็งก้อนนี้ไม่เรียบร้อยเลย มันยังจะวิ่งหนีอีก แต่เธอร้อนจนตาลาย จะปล่อยให้มันหนีไปได้ยังไง
เธอออกแรงอย่างมาก จับก้อนน้ำแข็งใสแวววาว ส่งกลิ่นหอมเย็นนี้ไว้ในอ้อมกอดแน่น
ก้อนน้ำแข็งถูกเธอรัดไว้ อยู่นิ่งๆ ไม่ขยับ เธอดีใจมาก แลบลิ้นออกมาเลียดู
ฟู่~~~~
เย็นจริงๆ!
ดีใจ ดีใจ
เสิ่นปิงฉือเอาหน้าแนบไว้บนนั้น ซุกไซ้อย่างตะกละตะกลาม
ในห้องผู้ป่วย เสิ่นปิงฉือไม่ยอมนอนดีๆ บนเตียงคนไข้ กลับจะกอดเอวของเซี่ยอวี่หลี่ นอนบนตักเขา ใช้สองมือคล้องแขนเขาไว้ ไม่ให้เขาไป