ตอนนี้เสิ่นปิงฉือ ช่างงดงามเหลือเกิน จนเซี่ยอวี่หลี่พูดอะไรไม่ออก
ถึงเธอจะป่วยอยู่ แต่เขาก็ยังอดถูกดึงดูดด้วยความงามของเธอโดยไม่รู้ตัว
วันนี้เธอแต่งหน้าเวที เพื่อให้เปล่งประกายบนเวที แต่งจัดจ้าน สีสันฉูดฉาด มองจากที่นั่งผู้ชม ในแสงเงากำลังดี
แต่ถ้าในความเป็นจริง มองใกล้ๆ ก็จะรู้สึกว่าสวยจรัสแสงโดดเด่นเกินไป
เหมือนไข่มุกบนหิ้งสูง ส่องประกายแวววาว
ตอนนี้เสิ่นปิงฉือป่วยอยู่ สีหน้าซีดเล็กน้อย ลิปสติกจางลงบ้าง ร่างกายอ่อนแอจากพิษไข้ เลยเอนตัวพิงเขาเพื่อพักโดยไม่รู้ตัว หาที่พึ่งพิง
จุดที่เหมาะสมคือในอ้อมกอดเขา ใบหน้าของเธอวางอยู่บนฝ่ามือที่คุ้นเคย
แมวจรจัดย่อมมองหาที่หลบภัย เสิ่นปิงฉือก็หาได้เก่งมาก อีกอย่าง เธอมีบ้าน ไม่ใช่แมวจรจัด เธอมีเจ้านายเลี้ยงดู คนนั้นคือเซี่ยอวี่หลี่
เธอจึงซบคลอเคลียอย่างวางใจ แล้วยังอยากจะเลียเล่นอีกด้วย
มุมปากของเสิ่นปิงฉือถูไถกับฝ่ามือของเซี่ยอวี่หลี่บางเบาราวกับไม่มีอะไร ฝ่ามือขาวซีดของเขาจึงมีรอยลิปสติกสีชมพูพีชติดอยู่
เซี่ยอวี่หลี่มองลงไป ชุดบัลเลต์ของเสิ่นปิงฉือขาวแวววาว สายเดี่ยวโชว์ผิวเนื้อขาว หน้าอกกระเพื่อมเบาๆ ร่างขาวผ่องทั้งตัว แถมยังอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
เธอคือดอกไม้ในเรือนกระจก งดงามและบอบบางพร้อมจะหักโค่น
เซี่ยอวี่หลี่ไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เอาเสียเลย
เขาควรเป็นห่วงอาการป่วยของเธอ
ไม่ใช่อยู่ต่อหน้าเธอ แล้วคิดจะผสมพันธุ์เหมือนสัตว์ป่า
ความร้อนผ่าวทั่วร่างระเบิดราวภูเขาไฟ กระแสไฟฟ้าพลุ่งพล่าน หัวใจแทบกระเด็นออกมาที่ลำคอ เซี่ยอวี่หลี่เงยหน้า กล้ำกลืนฝืนความต้องการ ลูกกระเดือกนูนเด่นขยับขึ้นลง