ไม่มีใครรู้ว่าเซี่ยอวี่หลี่กำลังทุกข์ทรมานแค่ไหน
ริมฝีปากของเธอร้อนและลื่น ตอนดื่มน้ำเหมือนกำลังดูดนิ้วของเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำก็ลื่น ไหลรินออกมาเรื่อยๆ
น้ำสองสามหยดไหลผ่านเส้นเลือดสีเขียวบนแขนของเขา
เสียงดื่มน้ำของเสิ่นปิงฉือเหมือนมนต์สะกด ดังก้องอยู่ในหัวเขา เผาผลาญสติปัญญาที่เขาภาคภูมิใจ ทำให้เขาหมดสติ อยากจะคลั่ง
ริมฝีปากของเซี่ยอวี่หลี่บาง สีชมพูอ่อน เม้มแน่น ทนทุกข์ทรมาน
เสิ่นปิงฉือปล่อยขอบแก้ว ใบหน้าแดงระเรื่อ แต่เป็นเพราะน้ำร้อนลวก เซี่ยอวี่หลี่คิดว่าเธอดื่มหมดแล้ว กำลังจะเอาแก้วน้ำออกไป
แต่รอไม่กี่วินาที เธอหายใจออกมาสองสามครั้ง แล้วก็สูดลมหายใจอีกครั้ง ตั้งใจดื่มต่ออีกครั้ง
ครั้งนี้ เธอยังคงใช้ริมฝีปากสีชมพูห่อหุ้มปลายนิ้วของเขา ผิวเปล่งประกายด้วยน้ำ เขารู้สึกเหมือนกำลังแช่อยู่ในสวนชื้นๆ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำ ร้อนๆ
ทำให้ทั่วตัวเขาเปื้อนเม็ดน้ำ
เหมือนแมวเลย ดื่มน้ำก็ต้องพักสักหน่อย หายใจนิดหน่อย แล้วค่อยดื่มต่อ
เซี่ยอวี่หลี่หลุบตา ยิ้มมุมปากอย่างจนใจ
ในสายตาเธอมีแค่น้ำ แต่ไม่รู้ว่าในสายตาเขา มันไม่เหมือนกันเลย
รอจนเธอดื่มเสร็จ น้ำก็ไหลลงคอ คอเธอเปียกโชก เหมือนเพิ่งอาบน้ำ หรือเพิ่งผ่านกิจกรรมรักที่เร่าร้อน เชิญชวนให้คิดจินตนาการงดงาม
เซี่ยอวี่หลี่วางแก้วน้ำกลับเข้าที่ ดึงกระดาษหนึ่งแผ่น เช็ดริมฝีปากที่เปียกชื้น แล้วไล่เช็ดคางและคอของเธอ
ที่เหลือคือบริเวณไหปลาร้าของเธอ เขาไม่เช็ดมาก ควบคุมขอบเขต อย่างมากก็แค่เช็ดถึงไหปลาร้า
"ยังกระหายอีกไหม?" เซี่ยอวี่หลี่มองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาอ่อนโยน ถามอย่างละเอียด