พูดตามตรง เมื่อคืนที่เหนื่อยมาตลอดทั้งคืนน่าจะมีแค่เขาคนเดียว
เซี่ยอวี่หลี่ต้องรักษาท่วงท่าหนึ่งเป็นเวลานาน ให้เสิ่นปิงฉือเข้ามาใกล้เขา และแนบตัวกับเขา หล่อนทำแบบนี้ตลอด แค่จุดนี้ก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว
อย่าว่าแต่ที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนนุ่มของหล่อนทิ้งรอยนับไม่ถ้วนไว้บนตัวเขาเลย
จูบที กัดที พอถอยออกมาริมฝีปากก็จะถูไถไปตามผิวหนังส่วนอื่นของเขา
วนเวียนเป็นอย่างนี้ไม่หยุด ระหว่างนั้นเซี่ยอวี่หลี่ยังต้องระมัดระวังน้ำเสียงพูด ต้องไม่ทำให้หล่อนตกใจ ต้องเอาใจ ดูแล ประคบประหงม ให้หล่อนมีความสุขและพอใจตลอด
เขายังต้องชมหล่อนตอนที่หล่อนทิ้งรอยฟันที่สมบูรณ์แบบไว้ให้อีกด้วย “อันนี้สมบูรณ์แบบมาก ปิงฉือกัดได้ดีเลย”
เสิ่นปิงฉือฟังแล้วดีใจ ก็เลยไม่ค่อยทรมานเขามาก กัดน้อยลงไปพักหนึ่ง
ครึ่งหลังของคืนนั้นเขาเอาแต่อยู่ในห้องน้ำอาบน้ำเย็น แทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ถึงจะหลับไปก็ฝันเห็นแต่ใบหน้าอันยั่วยวนแดงซ่านของหล่อน ส่ายไปมาอยู่ตรงหน้า
มันเป็นความทรมานแท้ๆ
ไม่ต่างอะไรกับการทรมานในสมัยราชวงศ์ชิงเลย
พอพูดแบบนี้ เสิ่นปิงฉือก็อยากจะโต้ตอบ “นายคิดว่าฉันกัดนายแบบนั้นแล้วไม่เหนื่อยรึไง ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ”
เซี่ยอวี่หลี่ขึ้นเสียงด้วยความสนใจ “โอ้? เล่ามาสิ”
เขาอยากฟังจริงๆ ว่าหล่อนเหนื่อยยังไง
พอให้อธิบาย หล่อนก็อธิบายจริงๆ เสิ่นปิงฉือกระแอมทีหนึ่ง แล้วเริ่มแจกแจง “ฉันอยู่บนตัวนายตลอดเลย กระดูกนายแข็งทิ่มจนฉันเจ็บจะแย่ ฉันนั่งมาสักพักใหญ่แล้วนะ”
“อีกอย่าง เมื่อวาน xx ของนายไม่ดี แข็งจนฉันเจ็บ”
เข็มขัดดำเกินไป.......
แววตาของเซี่ยอวี่หลี่หลบเล็กน้อย ไม่ตอบกลับ