ไม่ใช่แค่เซี่ยอวี่หลี่ที่ชะงัก แม้แต่เสิ่นปิงฉือก็อึ้งไปเหมือนกัน ตอนนั้นกำลังดื่มนมอยู่ดีๆ ก็สำลักออกมา ไอไม่หยุดเลย
เซี่ยอวี่หลี่เห็นดังนั้น ก็รีบหยิบแก้วนมในมือเธอออกมา จากนั้นก็ลูบหลังให้ ก่อนจะเอาทิชชู่เช็ดปากให้ "เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรนะ"
เสิ่นปิงฉือไอติดๆ กันหลายครั้ง การลูบหลังของเซี่ยอวี่หลี่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น พอหายใจทันก็หอบหายใจ บอกว่าไม่เป็นไร
เซี่ยว่านซือที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ตกใจเล็กน้อย "พี่สะใภ้ พี่ไม่เป็นไรนะคะ"
เสิ่นปิงฉือยิ้มออกมาเล็กน้อย "ไม่มีอะไร แค่สำลักน่ะ ไม่ต้องห่วง"
เซี่ยอวี่หลี่สำรวจเสิ่นปิงฉือตั้งแต่หัวจรดเท้า ทิชชู่เช็ดผ่านปากของเธอ แต่แล้วนมบางส่วนก็กระเด็นไปโดนกระดูกไหปลาร้าของเธอ เขาก็เลยไม่ได้คิดอะไร ยื่นมือไปเช็ดกระดูกไหปลาร้าของเธอตรงๆ
เสิ่นปิงฉือทั้งร่างตัวแข็งทื่อ เซี่ยอวี่หลี่มาเช็ดแม้กระทั่งตรงนี้ได้ยังไง
แล้วก็... จั๊กจี้จะตายไป
เซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้สนใจ จดจ่ออยู่ที่เธอเพียงอย่างเดียว ไม่ได้สังเกตว่าการกระทำนี้ค่อนข้างใกล้ชิดเกินไป กระดูกไหปลาร้าของผู้หญิงยุบลงไปด้วยความรู้สึกจั๊กจี้ที่ควบคุมไม่ได้ กลายเป็นมีส่วนเว้าส่วนโค้งสวยงามน่ามองยิ่งกว่าเดิม
เสิ่นปิงฉือบิดตัวหลบ เอามือปิดหน้าอก แล้วมองเขาตาเยิ้ม "โอ๊ย ฉันบอกว่าพอแล้วไง ไม่ต้องเช็ดแล้ว เซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้ยินหรือไง"
เธอพูดมาตลอด แต่เซี่ยอวี่หลี่ก็เหมือนคนหูหนวก ที่เช็ดไม่ยอมหยุด กลับยิ่งเช็ดมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอทนไม่ไหวแล้ว
เซี่ยอวี่หลี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย ความกังวลเมื่อครู่หายไป "ขอโทษครับ ไม่ได้ยิน"