แววตาของเซี่ยอวี่หลี่ไร้ซึ่งไออุ่น ความกดดันลดฮวบลงทันที เสิ่นปิงฉือสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าปลายนิ้วที่คางของเธอออกแรงมากขึ้น
ถึงแม้จะไม่เจ็บ แต่ความรู้สึกถูกกดดันกลับเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เธอเชยคางขึ้น สบตากับพายุฝนอย่างเปิดเผย และถูกพายุฝนนั้นโอบล้อมไว้อย่างไร้ความปรานี
การเปลี่ยนแปลงที่พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
เขาโกรธแล้ว
ทำไมล่ะ? เธอพูดอะไรผิดไปอีกเหรอ?
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเลยนี่นา
เสิ่นปิงฉืออยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา คิดถึงคำถามของเขาแล้วลองอธิบายให้เขาฟังดู "คือว่า ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายความว่า..."
เซี่ยอวี่หลี่จ้องเธออย่างเย็นชา เหมือนกำลังรอให้เธอแต่งเรื่องโกหกให้จบก่อนจะเปิดโปงเธออย่างไร้ความปรานี "พูดต่อสิ"
เขาอยากดูนักว่าเธอจะแต่งเรื่องโกหกออกมายังไง
ยังไงซะก็คงหนีไม่พ้นชื่อของซูจิงเหยียนอยู่ดี
เขารู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี ตอนนี้แค่เขากับคู่หมั้นจะทำอะไรกันสักหน่อย ยังต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนแอบมีชู้ หลบหน้าผู้คน แบบนี้พูดออกไปไม่น่าขำหรือไง?
ซูจิงเหยียนเป็นใครกัน ถึงได้เข้ามาก้าวก่ายชีวิตแต่งงานของเขาได้?
สันคิ้วของเซี่ยอวี่หลี่ขมวดเข้าหากัน ความไม่พอใจที่ไม่ได้ปิดบังพวยพุ่งเข้าใส่ เสิ่นปิงฉือใจร้อนรนมาก "ก็คือ ตอนนี้เราสองคนดูท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่..."
"ตรงไหนไม่ดี?" เซี่ยอวี่หลี่จงใจถามให้ชัดเจน
เสิ่นปิงฉือพูดไม่ออก ได้แต่ใช้ปลายนิ้วจิ้มที่อกของเขาเบาๆ เล็บสีชมพูจงใจครูดไปบนผิวขาวซีดของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ