เสิ่นปิงฉือได้ยินดังนั้น ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบพยักหน้าทันที:
“เธอพูดถูก ทำให้นึกถึงเวิ่นเซิงเยว่ที่คอยหาเรื่องฉันตลอดเลย ตอนแรกฉันยังคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนโยนและขยันนะ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเลวร้ายขนาดนั้น”
ซูจิงเหยียน: “.........เธอพูดถูก”
ความคิดของเธอนี่มันชวนเหลือเชื่อจริงๆ
อยู่ๆ นึกถึงเวิ่นเซิงเยว่ขึ้นมาได้ยังไงกัน?
ไม่ใช่ความหมายเดียวกับเขาเลยสักนิด
เสิ่นปิงฉือยังคงรู้สึกไม่พอใจ พอนึกถึงเธอทีไรก็โกรธทุกที แถมยังออกคำสั่งกับเขาอีก “นายเอาอะไรมากินบ้าง รีบเอามาให้ฉันดูเร็ว ฉันหิวจะแย่แล้ว”
ซูจิงเหยียนทำสีหน้าจนใจ ใช้นิ้วจิ้มที่ตัวเธอเบาๆ “ก็รู้แต่ว่ากิน ไม่ต้องห่วง ฉันเอามาแต่ของที่เธอชอบกินทั้งนั้น”
มันฝรั่งทอดกรอบ เลลี่ ลูกอมผลไม้ แล้วก็ช็อกโกแลตที่เธอชอบกินตอนอยู่ที่อังกฤษ... เสิ่นปิงฉือเปิดถุง ดีใจจนแทบร้องไห้
“ช็อกโกแลตนี่นายไปเอามาจากไหน? ฉันไม่ได้กินมาพักใหญ่ๆ แล้วนะ ขอบใจนะ ที่เอามาให้ฉันตั้งเยอะ”
ซูจิงเหยียนมองดูเธอเคี้ยวช็อกโกแลตอย่างเอร็ดอร่อย ส่ายหัวเบาๆ “ตอนกลับจากอังกฤษก็เอากลับมาด้วย มีอีกเยอะ อยากกินเมื่อไหร่ฉันจะเอาไปให้ถึงบ้าน”
เสิ่นปิงฉือพยักหน้า พอกินช็อกโกแลตหมดคำหนึ่ง ก็ยัดมันฝรั่งทอดตามเข้าไปอีก ราวกับกลัวคนจะมาแย่งจริงๆ
ซูจิงเหยียนเอามือเท้าคาง จ้องมองเธออย่างครุ่นคิด “แล้วเธอว่า... คุณเซี่ยเป็นคนยังไง?”
ทำไมอยู่ดีๆ ถึงชวนคุยเรื่องนี้ เสิ่นปิงฉือมองเขาอย่างแปลกใจ “เขาทำไมเหรอ?”
ดูเหมือนซูจิงเหยียนจะไม่ค่อยใส่ใจนัก “เมื่อกี้เธอกำลังพูดถึงเวิ่นเซิงเยว่ ฉันเลยอยากถามถึงเขา ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่รู้จักเขาไม่ใช่เหรอ?”
เสิ่นปิงฉือน่าจะพอเข้าใจละว่าเขากำลังจะถามอะไร แต่มันก็แปลกที่อยู่ๆ เขาอยากรู้เรื่องนี้ “เขาไม่มีทางเหมือนกับเวิ่นเซิงเยว่แน่นอน เขาเป็นคนดีมาก”