แค่ลูบคลำ เกรงว่าคงไม่พอ
เสิ่นปิงฉือยังไม่เข้าใจตัวเองดีพอเลยนะ เธอจะมัวรักษาภาพพจน์อะไร ที่ไหนได้ เซี่ยอวี่หลี่เขาหมายความว่าแบบนี้ต่างหาก
แม้แต่เสิ่นปิงฉือก็ยังฟังความหมายแฝงในคำพูดเขาออก ดูท่าสิ่งที่เธอเดาไว้ในใจคงไม่ผิด คนบ้าอย่างเธอเนี่ย จะเป็นไปได้ยังไงที่แค่ลูบคลำ
หรือว่า.......
เสิ่นปิงฉือไม่กล้าพูดออกมา รู้สึกผิดจนต้องหลุบตาลงต่ำคิดจะแกล้งตายเอาตัวรอดไป
เซี่ยอวี่หลี่ปลายนิ้วเชยขึ้น คางของเธอถูกบังคับให้เงยขึ้น สีหน้าลังเลตกอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด เหมือนเขากำลังสนุกเต็มที
“เจาเจา ลองกล้าขึ้นอีกหน่อยดีไหม”
ช่วงนี้ทำไมเขาชอบเรียกเธอว่าเจาเจานักนะ
บางทีเสิ่นปิงฉือก็น่าสงสัยดีนะ บางครั้งก็กล้าได้กล้าเสีย บางครั้งก็ขี้ขลาด เรื่องนี้ก็เรื่องเดียวที่ทำให้เซี่ยอวี่หลี่เคยรู้สึกงุนงงมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
แต่ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจอะไร เขาคิดว่ามันก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเธอ
คุณหนูใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม อารมณ์ดีบ้างร้ายบ้างก็เป็นเรื่องปกติ จะมีอะไรน่าแปลก
มันเป็นสิ่งหนึ่งที่น่าดึงดูดของเธอต่างหาก
ปลายนิ้วของเซี่ยอวี่หลี่คลึงเบาๆ บนริมฝีปากของเธอ แผ่วเบาราวกับหยอกเย้า แต่เสิ่นปิงฉือกลับไม่สู้ดีเอาเสียเลย เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาระยะประชิดนี้แล้ว หัวใจก็แทบจะเต้นระรัว เธอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“ไม่เป็นไร พูดออกมาเถอะ ฉันไม่ถือสาหรอก”
เซี่ยอวี่หลี่คิดว่า เธออาจจะกำลังเขินอายอยู่
มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอควรจะนึกอะไรขึ้นมาได้บ้างแล้วสิ
ริมฝีปากบางชุ่มชื้นของเสิ่นปิงฉือขยับเผยอเล็กน้อย นิ้วของเขาสัมผัสราวกับกำลังเขี่ยกลีบใบไม้สีเขียว เพื่อรองรับน้ำค้างใสของเธอ เปล่งปลั่งเป็นประกาย