เซี่ยอวี่หลี่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ว่าที่ที่เธออยากจูบ คือลูกกระเดือกของเขา
เสิ่นปิงฉือจูบเร็ว ริมฝีปากอมลูกกระเดือกของเขาไว้ ไร้แบบแผน ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ
พอจูบเสร็จ ก็จ้องมองตรงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแลบลิ้นเล็กสีชมพูออกมาเลียตรงนั้นทีหนึ่ง
ตรงนั้นเปล่งประกายวาววับชวนมอง
แล้วมันก็ขยับเลื่อนขึ้นลง
เซี่ยอวี่หลี่ร่างแข็งทื่อ ผลักเธอออกโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือร้อนผ่าวจับที่แขนของเธอ มองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เพิ่งพูดคำว่าเธอออกมา
เสิ่นปิงฉือสติเลือนราง ดวงตาปรือปรอยยิ้มโค้ง:
'หวานน่ะ'
'นี่หวานกว่าลูกอมเยอะเลย'
เสิ่นปิงฉือเลียริมฝีปากตัวเองอย่างไม่หนำใจ ภาพนี้ทำให้เซี่ยอวี่หลี่อึ้งไปชั่วขณะหนึ่งจนไม่รู้จะพูดอะไร
บางทีการตามใจของเขาอาจนำพาอันตรายมาให้ อันตรายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาก็เริ่มเสียใจ ไม่น่าตอบรับเงื่อนไขของเธอเลย
ใครจะรู้บ้างว่าในหัวของเธอคิดอะไรอยู่ทุกวัน
ไม่มีใครทุกข์ทรมานไปกว่าเขาอีกแล้ว
เซี่ยอวี่หลี่ก้มหน้าลงมองตำแหน่งหนึ่งทันที เม้มริมฝีปากแน่น แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว 'น่าจะพอใจแล้วนะ นอนเถอะ'
เซี่ยอวี่หลี่ยัดเสิ่นปิงฉือเข้าไปในผ้าห่มอย่างรวดเร็ว ตบเบาๆ 'นอนเถอะ เด็กดี หลับตาซะ'
เสิ่นปิงฉืออยู่ในอาการสะลึมสะลือ อิ่มใจจริงๆ ผ้าห่มคลุมตัว ความง่วงก็มาเยือน ผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน
ที่นี่คือสถานพักฟื้นส่วนตัวของตระกูลเซี่ย เซี่ยอวี่หลี่เข้าไปในห้องผู้ป่วยอีกห้องหนึ่ง ล็อคประตู แล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเย็น
เสร็จแล้ว เซี่ยอวี่หลี่มองดูตัวเองในกระจกที่ดูดีมีสง่า รู้สึกละอายใจเหลือเกิน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขากลายเป็นแบบนี้?
ไม่มีความซื่อตรงเคร่งครัด ไม่มีภาพลักษณ์เซียนห้ามกาม กลับต้องพัวพันกับราคะตัณหาทั้งวัน ดูหมิ่นร่างกายตัวเอง ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำสมอง ขจัดเหตุผลทิ้ง แล้วปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในใจ
ในยามคับขัน เขาถึงขั้นต้องดูรูปของเสิ่นปิงฉือถึงจะผ่านไปได้