เซี่ยเทียนเหิง โกรธจนทุบโต๊ะผาง แล้วลุกขึ้นยืนทันที:
“เซี่ยอวี่หลี่! แกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง พูดจาเหลวไหว่! จะใส่ร้ายคนอื่นก็ต้องมีหลักฐานสิ! หลักฐานของแกอยู่ที่ไหนล่ะ? ใครสอนให้แกพูดจาเรี่ยราดแบบนี้? นี่หรือคือการอบรมสั่งสอนที่ตระกูลเซี่ยภูมิใจนักหนา?!”
“ฉันแค่ไม่อยู่ตระกูลเซี่ยไปไม่กี่ปี ไม่คิดว่าตอนนี้จะมีหลานทรพีอย่างแกมาทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว!”
เซี่ย เยว่ แอบยิ้มเหยียดอย่างแนบเนียน คนที่จะทำให้จิ้งจอกเฒ่าอย่างเซี่ยเทียนเหิงคลั่งได้ ก็มีแต่เซี่ยอวี่หลี่นี่แหละ
คราวนี้ถึงตาเซี่ยเฉินเฉียว พูดบ้าง “เทียนเหิง ฉันว่าที่คุณพูดก็มีเหตุผลดีนะ”
“คุณดูสิ จะให้ดีไหม คุณทำงานเอาจริงเอาจัง แถมภาระก็หนักหน่วง ฉันจะฝากอวี่หลี่ไว้กับคุณ คุณเป็นอา ฉันวางใจ มาช่วยอบรมสั่งสอนไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ให้ฉันหน่อย แก้นิสัยเสีย ๆ พวกนี้เรื่องทัศนคติการทำงานที่ไม่ถูกต้องให้เขา เขาจะได้ช่วยคุณจัดการงานยุ่ง ๆ พวกนั้นด้วย ดีไหม?”
เซี่ยอวี่หลี่รีบพูดเสริมอย่างนอบน้อมยิ่ง “การได้เรียนรู้อยู่ข้างกายอาเทียนเหิง เป็นเกียรติของผม ไม่ทราบว่าอาเทียนเหิงจะยินดีให้โอกาสผมได้ช่วยคลายกังวลนี้หรือไม่ครับ?”
อยากจะเข้ามาก้าวก่ายธุรกิจของเขาเนี่ยนะ? มันไร้สาระสิ้นดี!
เซี่ยเทียนเหิง หายใจหอบเล็กน้อย หรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ในขณะที่เซี่ย ฮ่วน กำมือแน่นจนแทบจะบี้อีกฝ่ายได้
ตัวหนึ่งเป็นจิ้งจอกเฒ่า อีกตัวเป็นจิ้งจอกน้อย คนหนึ่งร้องบทตัวร้าย คนหนึ่งร้องบทตัวดี ช่างประสานงานกันได้ดีจริง ๆ เปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จเลยทีเดียว