ช่วงนี้ดูเหมือนเขาจะเรียกเธอว่าเจาเจาบ่อยๆ นะ
ทำไมล่ะ
ทุกครั้งที่เขาเรียก เธอเองก็แทบจะทนไม่ไหว
อ๊ากกกกก ทำไมถึงเรียกได้เพราะขนาดนี้
ในใจของเสิ่นปิงฉือเหมือนมีผีเสื้อสีชมพูกำลังโบยบินร่ายรำ ไหลเวียนอยู่ในสายเลือด แตกหน่อเป็นเถาไม้สีเขียวมรกต ยกเธอขึ้นไปอยู่บนที่สูง เท้าไม่แตะพื้น ล่องลอยเบาหวิว
“เซี่ยอวี่หลี่” เสิ่นปิงฉือเรียกเขาเสียงเบา เขาครางรับในลำคอ เธอฉีกยิ้มบางแล้วถามเขา “คุณมีชื่อเล่นไหมคะ”
เหยียนถิงมองดูฉากนั้น กระแอมไอทีหนึ่ง ส่งสัญญาณให้คนรอบๆ ถอยออกไปข้างๆ เผื่อที่ว่างให้พวกเขา
สีหน้าของเซี่ยอวี่หลี่ดูเย็นชาแต่กลับยิ้มจางๆ “ไว้รอให้มีแค่เราสองคนก่อน แล้วจะบอกนะครับ”
ตอนนี้มันไม่เหมาะ
เสิ่นปิงฉือพยักหน้า ในใจรู้สึกเหมือนเธอกับเขามีความลับเล็กๆ ที่ฟ้าดินรู้ เธอรู้ เขารู้ เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกลับและตื่นเต้น
สุดท้ายเสิ่นปิงฉือเลือกแล้วเลือกอีก ลังเลอยู่ระหว่างเพชรสีชมพูกับเพชรสีฟ้าที่ราคาพอๆ กัน “ฉันว่ามันทั้งคู่ดูดีมากเลย สรุปจะเลือกอันไหนดีนะ”
เซี่ยอวี่หลี่ตัดสินใจแทนเธอทันที “เจาเจา คุณไม่ต้องทำข้อสอบเลือกนะ พวกนี้ทั้งหมดของคุณ”
เธออยากสวมวงไหนก็สวมวงนั้น
“แหวนสำหรับหมั้นกับแหวนแต่งงานมันต่างกันนะครับ คุณแค่เลือกตรงนี้ก็พอ” เซี่ยอวี่หลี่โค้งคิ้วตาหยีลง
ในใจของเสิ่นปิงฉือผุดคำคาดเดาขึ้นมา “เราคงซื้อทั้งหมดเลยไม่ได้ใช่ไหม”
ตรงนี้ถ้าว่าน้อยก็หลายร้อยวงแล้วนะ
ท่าทางตอนถามอย่างจริงจังของเธอนั้นดูน่ารักนิดๆ เส้นผมของเซี่ยอวี่หลี่มีประกายทองเล็กๆ สะท้อนวาววับ “พวกนี้ผมซื้อไว้แล้วทั้งนั้น คุณไม่ต้องกังวลอะไรแบบนั้นหรอก”
คลื่นร้อนทั่วฟ้าพล่านขึ้นมาบนแก้ม ขนาดเสิ่นปิงฉือเองก็แทบจะไม่เคยเจอศึกใหญ่ขนาดนี้ “นี่ คุณซื้อเยอะขนาดนี้ไปทำไมคะ”
นี่มันเยอะเกินไปแล้วจริงๆ นะ!