เมื่อถึงประตู กระเป๋าของเสิ่นปิงฉือก็อยู่ในมือของเซี่ยอวี่หลี่
ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนที่คึกคักที่สุดในใจกลางเมืองจิงเฉิงที่ค่าที่ดินแพงหูฉี่ หลังจากกินข้าวเสร็จถึงได้มาก็เป็นช่วงเย็นแล้ว หน้าต่างกระจกใสมันวาววับ
ที่หน้าร้านมีหุ่นโชว์ชุดแต่งงานและสูท ตั้งอยู่ในตู้กระจก ไม่มีดวงตาแต่ปัดแก้มแดงๆ ดึงดูดสายตาอย่างแรง
ลงจากรถ รถห้าคันที่ตามหลังมามีบอดี้การ์ดลงมาหลายสิบคน ล้วนเป็นองครักษ์ส่วนตัวของเซี่ยอวี่หลี่ ยืนล้อมวงอยู่นอกรอบสองสามชั้น เอาไว้ปกป้องพวกเขาทั้งสอง
เสิ่นปิงฉือเหลือบมองที่หน้าร้าน มีคนยืนเรียงแถวรออยู่สองแถวแล้ว หัวหน้าร้านโค้งคำนับให้ทั้งสองอย่างคุ้นเคย
“ยินดีต้อนรับคุณเสิ่นและคุณเซี่ยที่ให้เกียรติมาเยือน ฉันเป็นผู้จัดการร้าน ลินนา รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้บริการสองท่าน”
พนักงานที่อยู่ด้านหลังกล่าวทักทายพร้อมเพรียงกัน เสิ่นปิงฉือเห็นว่าในร้านไม่มีคนอื่นเลย คงจะทำการปิดร้านต้อนรับโดยเฉพาะ ผู้จัดการร้านนำทั้งสองขึ้นไปยังชั้นห้าห้องวีไอพี
พนักงานที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับอ้าปากค้าง พูดภาษากวางตุ้งอย่างคล่องปาก “เถียนยอ, เฉิ่นเสี่ยวเจี่ย จ่างไข่ ซื่อจั้ว ไท่เลี่ยงจั่วหล่า” (หมายถึง: โอ้โห คุณเสิ่น สวยจริงๆ เลยนะ!)
คนข้างๆ เสริมขึ้นว่า “สวยระเบิดเลย เมื่อก่อนฉันก็ชอบเธอมาก ดูบัลเลต์ของเธอบ่อยๆ ในวิดีโอก็ว่าสวยพอแล้วนะ ไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ แล้วหน้าเธอทำไมถึงได้เล็กขนาดนั้น?”