คำพูดนั้นอ่อนโยนและสุภาพ แต่ท่าทีกลับแข็งกร้าวและเย็นชา นี่คือสัญญาณที่เซี่ยอวี่หลี่ตั้งใจปล่อยออกมา
ซูจิงเหยียนก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน จะไม่เข้าใจความหมายของเขาได้อย่างไร เขาจึงยืดตัวขึ้นทันที เผยรอยยิ้มที่สุภาพ:
“ผมสะเพร่าเอง ปิงฉือ ผมไปก่อนนะ คุณรักษาตัวดีๆ ล่ะ อย่าไม่ยอมกินยา และอย่าอืดอาดเกินไป กินยาแล้วจะหายเร็วขึ้นนะ”
เสิ่นปิงฉือพยักหน้างงๆ ซูจิงเหยียนก็จากไปอย่างรวดเร็ว ห้องพักตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
เธอยังคงเก็บเศษขนมกรุบกรอบที่หกอยู่บนเตียง นี่เป็นเพียงเสียงกรุบกริบเดียวในห้องนี้แล้ว
เซี่ยอวี่หลี่นั่งอยู่บนโซฟา เขาตัวสูงใหญ่ ต่อให้ไม่พูดอะไร การมีตัวตนก็ทรงพลังมาก เสิ่นปิงฉือแอบเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง เขากำลังจ้องมองขนมถุงนั้นบนโต๊ะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
แต่ถึงอย่างไร การไม่พูดก็เท่ากับไม่ทำผิด เสิ่นปิงฉือตัดสินใจว่าจะไม่รบกวนเขา
“ไม่ต้องเก็บแล้ว เดี๋ยวผมเรียกผู้ช่วยพยาบาลมา”
เสิ่นปิงฉือชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นเห็นเซี่ยอวี่หลี่กำลังมองมาที่เธอ มุมปากของเขามีรอยยิ้มมาตรฐาน “เวลาของคุณไม่ควรเอามาเสียเปล่ากับเรื่องจุกจิกแบบนี้ ถึงเวลากินยาแล้ว”
เสิ่นปิงฉือคิดๆ ดูแล้ว ตนเองก็ไม่อยากเก็บที่นี่จริงๆ พอเขาพูดขึ้นมา เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น ค่อยๆ ลงจากเตียงอย่างช้าๆ
แต่ก็ยังคงลังเล ดูท่าทางเหมือนกำลังต่อต้านการกินยาอยู่บ้าง
เซี่ยอวี่หลี่เป็นคนช่างสังเกตสีหน้าท่าทางที่สุด จะไม่เข้าใจความหมายของเธอได้อย่างไร “ดื่มแค่แก้วนี้ก็พอ”
เสิ่นปิงฉือมองน้ำสีดำแก้วนั้น เก็บอาการไม่อยู่ เม้มปาก อยากจะปฏิเสธ หรือบางทีเธออาจแค่อยากผลัดผ่อนไปเรื่อยๆ ทำใจเสียหน่อย “ก็ได้”