เสิ่นปิงฉือเป็นคนเลือกมาก ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะป้อนเธอได้ แต่เมื่อเห็นเซี่ยอวี่หลี่ที่ดูเงอะงะและน่ารักแบบนี้ เธอก็อยากให้เขาป้อนเธอเหลือเกิน
ตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะอารมณ์แปรปรวนแค่ไหน หรือมีสถานะสูงส่งเพียงใด เธอก็แค่อยากสนุกกับการได้รับการบริการจากเขาสักครั้ง
เซี่ยอวี่หลี่ก้มหน้าลง หัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยัน หยิบลูกอมนั้นขึ้นมา ปรับสีหน้าให้จริงจัง มองเธอ "ได้ เข้ามาใกล้หน่อย"
เสิ่นปิงฉือกระตือรือร้นโน้มตัวเข้าไปใกล้
เซี่ยอวี่หลี่พูดว่า "ใกล้กว่านี้อีกนิด"
เสิ่นปิงฉือยื่นหน้าออกไปอีก
เซี่ยอวี่หลี่มองดู "ยังไม่พอ"
เสิ่นปิงฉือยื่นปาก ตัวเองแทบจะนอนราบบนโต๊ะแล้ว "แต่ไม่มีที่ให้ขยับแล้วนี่"
เซี่ยอวี่หลี่ดูเหมือนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่งั้นเธอมาข้างๆ ฉันไหม จะได้สะดวกหน่อย"
"อืมมมมม มีเหตุผล"
เสิ่นปิงฉือคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วนั่งลงข้างเขา เอื้อมมือไปคล้องแขนผู้ชายอย่างเป็นธรรมชาติ ให้แขนของเขาคั่นอยู่ระหว่างหน้าอกของเธอ อ้าปาก:
"อ้า——"
แขนของเซี่ยอวี่หลี่ถูกขนมปังนุ่มๆ สองก้อนโอบล้อมไว้ นุ่มนวลเป็นพิเศษ แขนของเขาแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ ฝ่ามือสัมผัสกับหน้าท้องแบนราบของเธอ ปลายนิ้วขดตัวเกร็งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ริมฝีปากของหญิงสาวแย้มออกเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูอ่อนหันตรงมาที่เขา เซี่ยอวี่หลี่ใส่ลูกอมเข้าไปในปากเธอ ปลายลิ้นของเธอขยับเล็กน้อย อมลูกอมสีชมพูไว้ เคี้ยวอย่างมีความสุขแล้วหุบปาก
ลิ้นของเธอ สีชมพูยิ่งกว่าลูกอมเสียอีก
ปลายนิ้วของเขารองรับลูกอม ส่งเข้าประกบริมฝีปากของเธอ ริมฝีปากของเธอเปียกชุ่ม สีขาวนวลแวบผ่านปลายนิ้วของเขาไปชั่วขณะ ในตอนนั้น ความอบอุ่นจากริมฝีปากส่งผ่านมา