เซี่ยอวี่หลี่ งดงามราวกับจันทร์กระจ่าง ผู้คนไม่เคยคิดเชื่อมโยงเขากับสัมผัสใกล้ชิดทางกามารมณ์
แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไป ถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำนองว่าเกือบจะเคลียคลอแนบชิด หวานซึ้งดื่มด่ำกับเธอ
เสิ่นปิงฉือคิดในทันทีว่าเป็นไปไม่ได้ อยากจะโต้แย้ง แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไร พูดออกไปอย่างไม่มั่นใจ “ไม่นะ ฉ...ฉันว่ามันไม่น่าเป็นไปได้...”
ช่วงนี้เธอกลัวเขามาตลอด จะไปทำเรื่องพวกนั้นกับเขาได้ยังไง?
แค่คิดก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว
เซี่ยอวี่หลี่รู้สึกขบขัน “คุณเสิ่นจะเล่นสนุกแล้วไม่ยอมรับงั้นหรือ? คุณควรจะดีใจนะที่นี่คือสถานพักฟื้นของผม ห้องผู้ป่วยของคุณไม่มีกล้องวงจรปิด”
ไม่มีกล้อง เขาถึงวางใจให้เธอพักที่นี่ แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นข้ออ้างให้เธอใช้โต้แย้งเสียได้
คำถามของเซี่ยอวี่หลี่ตรงไปตรงมา พอคิดดูดี ๆ แล้ว เขาก็ดูไม่ใช่คนที่ชอบพูดพล่อย ๆ เอาเกียรติยศของตัวเองมาล้อเล่น...
เซี่ยอวี่หลี่ลุกขึ้น มานั่งบนเตียงของเธอ เสิ่นปิงฉือเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ท่าทางต่อต้านชัดเจน ทิ่มแทงดวงตาของเขา
การปฏิเสธซึ่ง ๆ หน้านี้ ช่างต่างกับคนที่ออดอ้อนกอดเอวเขาไม่ยอมปล่อยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนราวฟ้ากับเหว
“จะ...จะทำอะไรน่ะ?” เสิ่นปิงฉือกำแก้วน้ำไว้แน่น ผมสยายตามสบาย เพิ่งตื่นนอน เธอยังคงอ่อนเพลียอยู่บ้าง
“เรื่องที่คุณว่ามา ฉันจำไม่ได้จริง ๆ...”
เธอกลัวเขาจะโกรธ ความโกรธของเขามักมาแบบไม่มีสัญญาณเตือน เงียบสงบผิดปกติ แบบนี้เธอรับมือไม่ได้ที่สุด
เซี่ยอวี่หลี่คิดไม่ตกเลยจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนหนึ่ง จะมีหลายด้านที่เปลี่ยนแปลงได้มากมายขนาดนี้
นึกว่าให้เธอกอดก็กอดแล้ว เลียก็เลียแล้ว เธอควรจะเปลี่ยนท่าทีต่อเขาเสียที เขากับเธอจะได้กลับไปสู่ความสัมพันธ์ที่สงบสุขเหมือนเดิม