หลี่รุ่ยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เอามือกุมหูที่เลือดไหลทะลักไม่หยุด ทรมานราวกับมีมดนับหมื่นไต่กัดกินในร่างจนขยับตัวไม่ได้เลย
นี่คือคำเตือนจากเซี่ยอวี่หลี่ นิสัยของเขาคนอย่างหลี่รุ่ยรู้ดีที่สุด
ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ เกียรติศักดิ์ศรีละเมิดมิได้ ทุกคนต่างพูดว่าเซี่ยอวี่หลี่แห่งตระกูลเซี่ยเป็นคนมีมารยาทอ่อนโยน แต่คนที่รู้จักเขาจริงๆ ต่างพากันเยาะเย้ยอยู่ในใจว่าคนทั้งโลกถูกเขาหลอกได้อย่างน่าสมเพช
ถ้าเซี่ยอวี่หลี่อ่อนโยนขึ้นมา ก็อ่อนโยนจริงๆ
แต่ถ้าไม่อ่อนโยน นั่นก็คือปีศาจที่แสนเย็นชา
ภายใต้ใบหน้าอ่อนโยนสง่างาม คือตัวตนที่น่ากลัวยิ่งกว่าอสนีบาตและคลื่นยักษ์
มีดเมื่อกี้ ถ้าเซี่ยอวี่หลี่ต้องการ มันสามารถปักเข้าไปตรงหัวใจเขาได้เลย
นี่ยังไม่ตัดหูเขาทิ้ง ก็ได้แต่มองว่าเขาอารมณ์ดี
ยังมีหนทางให้ต่อรอง
หลูซือซางหลับตาพักผ่อน ข้อนิ้วกดตรงหว่างคิ้ว เตือนให้เขารีบตัดสินใจ "คุณเซี่ยคุณยังไม่โมโหเลยนะ"
อะไรที่ควรบอกก็บอกไป อะไรที่ควรชดใช้ก็ชดใช้ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย ง่ายๆ แค่นี้
เจียงจินซิวอยู่ด้านหลังเลือกเหล้าให้ตัวเอง หยิบวิสกี้ไอลาหนึ่งขวด "ซือซาง ขอจิบหน่อยนะ"
วิสกี้ไอลายรุ่นลิมิเต็ด จากบริษัทชื่อดังของอังกฤษ ฝังเพชรทั่วทั้งขวด มากถึง 8500 เม็ดปกคลุมตัวขวด ราคาเริ่มต้นหกร้อยกว่าล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ของพรีเมียมแบบนี้ที่หลูซือซางมีอยู่เป็นแถว
นี่ยังไม่นับของล้ำค่าพวกนั้นที่บ้านเขาอีก
หลูซือซางตอบกลับ "เชิญตามสบาย"
เขามองโทรศัพท์ พ่อบ้านรายงานสถานการณ์ในบ้าน น้องสาวยังเล่นอยู่ ไม่ยอมนอน
เขาไม่มีกะจิตกะใจจะคิดถึงเหล้าของตัวเอง
หลี่รุ่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือกุมหู ใจเต้นระทึกจนทนแทบไม่ไหว กลัวว่าตัวเองจะเสียเลือดมากเกินไป "ช่วยรักษาที ฉันต้องการเวลาคิดดูก่อน"