ขึ้นลำกล้องปืน เล็งตรงหน้าผาก เซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้ล้อเล่น เขาโกรธจริง ๆ แล้ว
หลอดลมของเสิ่นปิงฉือถูกบีบแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นมา ผู้ชายคนนี้อยากจะบีบคอเธอให้ตายจริง ๆ
จู่ ๆ เธอก็เสียใจมาก มาหาแมวที่นี่ทำไม ดูยังไม่ทันไรเลย กำลังจะกลับแล้วแท้ ๆ ผู้ชายคนนี้ก็โผล่มาเสียก่อน
หลี่รุ่ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยเห็นเซี่ยอวี่หลี่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ภายนอกเขาจะดูสงบนิ่ง แต่อกที่กระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อยกลับทรยศเขา
"เซี่ยอวี่หลี่ นายไม่ได้กำลังตื่นเต้นอยู่ใช่ไหม?"
"เท่าที่ฉันรู้ พวกเธอเพิ่งหมั้นกันไม่นานเอง ไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย ทำไมนายถึงได้ตื่นเต้นกับเธอขนาดนี้ล่ะ? ยังไงซะนายก็ไม่ได้ชอบเธออยู่แล้ว"
เซี่ยอวี่หลี่ไม่มีความอดทนที่จะมาเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงด้วย สีหน้าแววตาเย็นชาผิดปกติ "ปล่อยเธอซะ เรายังพอเจรจากันได้"
นี่คือคำเตือนของเขา
หลี่รุ่ยหัวเราะลั่น คิดว่าตอนนี้มันช่างเหลวไหลสิ้นดี แล้วออกแรงบีบคอเสิ่นปิงฉือแรงขึ้นอีก ดึงเธอขึ้น เสิ่นปิงฉือถูกบีบคอจนตาขาวแทบจะเหลือก
"ฉันว่านายต่างหากที่ไม่รู้สถานการณ์นะเซี่ยอวี่หลี่?! ตอนนี้ นายต่างหากที่ต้องมาขอร้องฉัน เข้าใจไหม?!"
ใบหน้าแดงก่ำของเสิ่นปิงฉือหายไป ทั้งตัวเธอซีดขาว ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เซี่ยอวี่หลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง
เธอช่างบอบบางเหลือเกิน ราวกับว่าในอีกวินาทีข้างหน้าก็จะสิ้นลมไปเสียที่นี่