เซี่ยอวี่หลี่ทำอะไรก็ดูเรียบง่ายดั่งเดินในสวน ไม่ถูกพันธนาการด้วยโลกธรรม การซื้ออสังหาริมทรัพย์ก็ง่ายดาย ให้อภัยภรรยาด้วยความจริงใจ ทุกคำสัญญาหนักแน่นดั่งทองพันชั่ง
เรื่องที่เขารับปาก ก็หมายความว่าจะต้องทำให้ได้ จะต้องทำให้ดี หลักการดำเนินชีวิตที่ยึดมั่นมาตั้งแต่เล็กจนโตถูกสลักลึกลงในกระดูกอันแข็งแกร่ง แทรกซึมไปทั่วร่าง ทำให้เขามีสติและเหตุผลอยู่ตลอดเวลา
คำสัญญาไม่อาจทอดทิ้ง ภรรยาต้องทะนุถนอม
เสิ่นปิงฉือได้ยินเธอพูดอย่างนั้น รอยยิ้มบนมุมปากก็ยิ่งกว้างขึ้น
ดูท่าเซี่ยอวี่หลี่จะเหมือนกับพ่อและพี่ชายของเขา สิ่งที่เธอต้องการ เขาจะตอบสนองให้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่เคยเข้มงวดกับเธอเลย แล้วก็เผยรอยยิ้มขี้อายออกมาอย่างจริงใจ:
"เซี่ยอวี่หลี่ คุณดีกับฉันจังเลยนะ"
ตอนแรกเธอตั้งใจจะเพิ่มคำว่า "ฮี่ๆ" เข้าไป แต่ภายหลังคิดว่า การยิ้มแบบนั้นต่อหน้าเขา มันจะดูเด็กเกินไปหน่อยไหมนะ คิดไปคิดมา ก็เลยไม่ใส่
คำพูดนี้จริงจังเกินไป ในดวงตาเธอราวกับมีดวงดาวลอยละล่องอยู่กลางอากาศ ก่อตัวเป็นสะพานสายรุ้งกลางท้องฟ้า รอคอยผู้มาเยือนคนแรกของเธอ
เซี่ยอวี่หลี่แย้มมุมปากเล็กน้อย เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น "ก็แค่บ้านไม่กี่หลังเอง น่ายินดีขนาดนี้เชียวหรือ?"
ปฏิกิริยาของเสิ่นปิงฉือ เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน
เธอเป็นคุณหนูใหญ่ เคยต้องทุกข์ร้อนเรื่องเงินที่ไหนกัน แล้วจะดีใจซะขนาดนี้เพราะบ้านไม่กี่หลังได้อย่างไร
ดูจากตอนนี้ ต่อหน้าเขา เธอยังค่อนข้างเก็บอาการอยู่มาก
เสิ่นปิงฉือยิ้มอย่างเขินอาย "แน่นอนสิคะ ห้องเจ้าสาวต้องใช้เงินนะ ฉันรู้ค่ะว่าคุณก็เหมือนกับครอบครัวฉัน เงินไม่ได้ถูกพัดหอบมา แต่ได้มาจากการทำงานหนัก ต้องรักษาไว้ให้ดี"
"นั่นมันห้องเจ้าสาวของเรานะ เราจะย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน" เสิ่นปิงฉือคิดแล้วเสริมอีกประโยค "ห้องเจ้าสาวฉันก็จะออกเงินเหมือนกัน"