คนอย่างเซี่ยอวี่หลี่ เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เธอไม่เชื่อเลยว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในโลก
สง่างามดั่งหยก กอไผ่เขียวขจี ผู้คนเปรียบดั่งบุปผาในเรือนแก้ว งามสง่าอย่างหาที่ติมิได้
ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ดวงตาของเสิ่นปิงฉือก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงได้แต่ครางเบาๆ ว่า "เซี่ยอวี่หลี่ ฉันจะไปกับคุณค่ะ"
เมื่อได้ยินว่าเธอตกลง เซี่ยอวี่หลี่ก็เหมือนปลดเรื่องในใจตก ริมฝีปากยกยิ้มน้อยๆ "คิดออกหรือยังว่าอยากขอพรอะไร"
ขอด้วยใจจริง พรที่ต้องการที่สุดในตอนนี้ ก้าวหนึ่ง ขอบคุณหนึ่งครั้ง เดินขึ้นบันไดร้อยขั้นของวัดเมี่ยวซานที่มีชื่อเสียงที่สุดบนเกาะฮ่องกง บางที พรนั้นอาจเป็นจริงขึ้นมาก็ได้
เสิ่นปิงฉือส่ายหน้า เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้ และไม่เคยไป "คุณเซี่ยคิดออกแล้วหรือคะ"
"คิดออกแล้ว" เซี่ยอวี่หลี่ตอบเธอ
เสิ่นปิงฉือเอียงคอด้วยความสงสัย "อะไรหรือคะ พอจะบอกได้ไหม"
เซี่ยอวี่หลี่ก้มตาลงเล็กน้อย รูม่านตาสะท้อนแววตาอยากรู้ของเธอ หางตาที่เชิดขึ้นโดยธรรมชาติ ราวกับจิ้งจอกน้อยที่เย้ายวนใจ ทว่า ดวงตาคู่นี้กลับใสซื่อเกินไป
การมองเขาอย่างนั้น มีแววไร้เดียงสาอยู่ลึกๆ
เส้นผมอ่อนนุ่มของเสิ่นปิงฉือที่ปัดลงมาข้างหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้ใจ เซี่ยอวี่หลี่จึงโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย ยื่นมือออกไปช่วยเกี่ยวเส้นผมที่ปรกติ่งหูให้เธอ
เซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้แตะต้องใบหูของเธอ ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวยาวเข้ากับเส้นผมสีดำขลับของหญิงสาวเบาๆ:
"ผมจะขอพรจากเทพเจ้าทั้งปวง ให้ปกป้องให้เราสองคนได้แต่งงานกัน เป็นคู่ครองทองร้อยปี"
เขาอยากให้คำอวยพรสองประโยคที่อาจารย์ให้ไว้ กลายเป็นจริงขึ้นมา
มือของเซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้แตะต้องเธอเลยชัดๆ แต่เธอกลับรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุอย่างประหลาด มันแผดเผาหัวใจเธอจากระยะไกล และมันก็ลากลงอ่างๆ อย่างหนักอึ้ง
เวลาที่หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น มันก็จะดึงรั้งทุกสิ่งทุกอย่างของเธอไปด้วย
มันย้อมให้แววตาของเธอเปียกชุ่มด้วยความหวั่นไหว
นานทีเดียว นานทีเดียว ที่เธอไม่สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้