เสิ่นปิงฉือแทบไม่เชื่อหูตัวเอง สิ่งที่เธอได้ยินราวกับเป็นคำพูดที่สะเทือนโลก ทำให้เธอตกตะลึงไปชั่วขณะ รูม่านตาเบิกกว้าง
เซี่ยอวี่หลี่ บอกว่าเธอตัวหอม
เซี่ยอวี่หลี่ผู้เป็นดุจแสงจันทร์สุกใส ประหนึ่งเทพเซียนในโลกมนุษย์ ไม่เคยแตะต้องเรื่องทางโลก ไม่รู้จักกลิ่นหอมของสตรี เป็นแค่ท่อนไม้หัวโบราณที่หมกมุ่นอยู่กับงานน่าเบื่อ
บนเส้นทางชีวิตอันยาวนานกว่ายี่สิบปี ผ่านพ้นดอกไม้ใบหญ้ามากมาย ดอกงามสูงค่าสดใส เขาไม่เคยก้มมองหรือหยุดยืนแม้สักครู่
ราวกับเขาเกิดมาเพื่อเดินเดียวดายบนหน้าผาสูงชัน อดทนต่อลมฝน แล้วจะไปสนใจชีวิตของดอกไม้บอบบางข้างทางได้อย่างไร?
แต่ในชั่วขณะหนึ่ง สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหน้า กลิ่นหอมที่ไม่เคยมีมาก่อนโชยมา เขาจึงได้ตระหนักขึ้นอย่างกะทันหัน
ข้างบ่าของเขามีดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนหวานนุ่มนวลบานอยู่ มันบิดกิ่งก้านเขียวเรียวเล็กที่ไม่อาจทนลมฝน เพียงเพื่อปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวน
——เตือนเขาว่า เขาได้ยืนอยู่ริมขอบหน้าผาแล้ว ไม่อาจก้าวต่อไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว
คำพูดนี้เป็นคำที่เขาพูดออกมาจากจิตใต้สำนึกโดยสมบูรณ์
จิตใต้สำนึกที่ควบคุมไม่ได้ มักซ่อนจินตนาการลึกซึ้งเร่าร้อนที่เจ้าตัวเองก็ไม่ยอมรับ
มันน่าอับอายเกินไป แต่ก็เติมเต็มทุกรูขุมขนในร่างกาย ทำให้คนตั้งตัวไม่ทัน สุดท้ายก็เอาชนะเหตุผล เผยออกมาภายนอก
เซี่ยอวี่หลี่ที่เพิ่งได้สติจึงรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม
การถามสุภาพสตรีอื่นเช่นนี้ เป็นการไม่สุภาพ โดยทั่วไปแฝงนัยยะคลุมเครือที่ค่อนข้างต่ำ