เสิ่นปิงฉือไม่มีทางหนี เธอไม่คิดเลยว่าเซี่ยอวี่หลี่จะมานั่งข้างเธอเอง ใกล้เธอขนาดนี้ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
พื้นที่รอบตัวพลันอึดอัดขึ้นมา เต็มไปด้วยรังสีกดดันอันน่าเกรงขามของชายหนุ่ม
เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดเลย ว่าการถูกจ้องมองโดยดวงตาคู่ที่อ่อนโยนดั่งหยกนี้จะเป็นการทรมานที่แสนสาหัส แต่ตอนนี้ เอสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่าอะไรคือการรอคอยที่ยากทน
เสิ่นปิงฉือยังคงกำส้อมไว้ในมือ เธอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว จ้องมองแต่จานที่อยู่ข้างๆ “เปล่า ไม่ใช่........”
“จริงหรือ” เซี่ยอวี่หลี่มีแววตาหม่นลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
เสิ่นปิงฉือครางตอบในลำคอเบาๆ แล้วเริ่มหั่นสเต็กอย่างพยายามกลบเกลื่อน ยังหั่นได้ไม่กี่ที ข้อมือก็ถูกชายหนุ่มดึงไปอย่างฉับไว
แรงนี้ไม่ได้หนักอะไร แต่เธอกลับตกใจสุดขีด รีบสะบัดหลุดโดยไม่รู้ตัว พลางชำเลืองมองเขาด้วยแววตื่นตระหนก
แค่ชำเลืองมองเพียงแวบเดียว เธอก็มองเห็นแววตาอ่อนโยนของเซี่ยอวี่หลี่เปลี่ยนไปในพริบตา กลายเป็นเย็นชาขึ้นหลายส่วน
เธอแทบจะอ้าากอธิบาย แต่เซี่ยอวี่หลี่กลับคืนสู่ท่าทีอ่อนโยนดังเดิม หยิบขวดยานั่นออกมา แล้วดึงมือเธอขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แรงเบามาก เกือบจะอ่อนโยนเลยทีเดียว
ครั้งนี้ เธอไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธเขาได้อีก จึงปล่อยให้ฝ่ามือเย็นๆ ของเขาจับข้อมือเธอไว้
“เชื่อฟังหน่อย ทายาเสร็จฉันจะไปส่งเธอที่บ้านเอง”
เซี่ยอวี่หลี่ปลายนิ้วหยาบ ชโลมน้ำมัน น้ำมันเย็นซึมผ่านปลายนิ้ว ละลายตรงข้อมือเธอ เป็นวงสีแดงแต้มความเย็นบางๆ เย็นเฉียบ