เสิ่นปิงฉือลงไปชั้นล่างก่อนแล้ว เหยียนถิงมองไปที่เซี่ยอวี่หลี่ เขาหลบสายตาสีดำต่ำลง จ้องมองขวดยาในมือของตัวเอง ท่าทางคาดเดายาก
“คุณเซี่ย พวกเรา...” เหยียนถิงถามอย่างหยั่งเชิง พวกเขาจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่
“ลงไปชั้นล่างเถอะ จองร้านอาหารไว้หรือยัง?” เซี่ยอวี่หลี่มีสีหน้าเป็นปกติ ยัดขวดยาใส่กระเป๋ากางเกงตามสบาย
เหยียนถิงพยักหน้า “คุณเซี่ยวางใจได้ ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ”
เลื่อนเวลามาแล้วสามรอบ เหยียนถิงโทรศัพท์ไปสามสาย สุดท้ายก็ตัดสินใจเช็คเหมาเลยทั้งคืน รอทั้งคืนก็ไม่เป็นไร
แต่เขาก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณเซี่ยกับคุณเสิ่นทำอะไรกันอยู่
ดูจากตอนนี้ หรือว่าคุณเซี่ยไปทำให้คุณเสิ่นโกรธ?
มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน? คุณเซี่ยเป็นคนมีมารยาทมากมาโดยตลอด และยอมอ่อนข้อให้คุณเสิ่นอยู่เสมอนี่นา
—
มาถึงหน้าร้านอาหาร รถเพิ่งจอด เสิ่นปิงฉือก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายคนที่สองพอดี เซี่ยอวี่หลี่ลงจากรถก่อน กระตือรือร้นเปิดประตูรถให้เธอ เสิ่นปิงฉือมัวแต่ยุ่งกับการโทรศัพท์ ไม่ได้มองเขา
หลังจากเสิ่นปิงฉือลงจากรถ เซี่ยอวี่หลี่เห็นกระเป๋าผีเสื้อสีชมพูทิ้งอยู่ในรถ คิดว่าอาจจะมีของที่เธอต้องใช้ติดตัว เลยหยิบถือไปด้วย
ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ในลิฟต์ เสิ่นปิงฉือยังคงคุยโทรศัพท์อยู่ “ฉันถามแล้ว อิงอิงจะไปนะ เอไม่ได้บอกคุณเหรอ?”
เสิ่นชิงเยี่ยนใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปาก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “รู้แล้ว แต่เธอไม่ได้บอกผม”
เสิ่นปิงฉือไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ก้มหน้ามองปลายรองเท้าส้นสูงของตัวเอง แล้วก็มองข้อมือของตัวเอง มีรอยแดงจาง ๆ เป็นวง
เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า ข้าง ๆ ยังมีรองเท้าหนังสีดำของผู้ชายอีกคู่หนึ่ง